معماری ایرانی و گردشگری و عدم تمرکز جمعیت در شهرهای بزرگ (مطالعه موردی: محور ازمیغان – طبس – نایبند)

با سفر به مناطق کویری ایران (محدوده طبس) با طبیعت زیبا و بکری مواجه شدم که از وجود آنها بی اطلاعبودم و علیرغم شرایط مناسب محیطی این منطقه خالی از سکنه بود.یک معضل بدیهی زندگی امروز تمرکز جمعیت در کلان شهرهاست، و از طرف دیگر متروک شدن مناطقمستعد از نظر کشاورزی و گردشگری در کشورمان بدلیل نداشتن حداقل امکانات، که عواقب آن بر کسیپوشیده نیست.با توجه به افزایش بی رویه مهاجرت به شهر های بزرگ و مشکلاتی همچون آلودگی محیط زیست و نیزکوچک شدن فضایی که هر فرد برای زندگی نیاز دارد، طرحی با ایده برگرداندن زندگی به مناطق شهری وروستایی شکل گرفت، بدین صورت که با شناسایی مسیرهای دسترسی به مناطق مستعد و با استفاده ازمعماری بومی و در نظر گرفتن نیازهای فردی برای اقامت، تصمیم بر آن شد که اقامتگاه های بوم گردی درفواصل مختلف طراحی شود. تا بدین وسیله گردشگران با حرکت در مسیرهای تعیین شده با جذابیت هایاین گونه مناطق آشنا شوند و متعاقبا تبادلات انسانی با مردم محلی بوجود آید که این خود زمینه ساز رشدو رونق منطقه خواهد شد.در این مقاله بطور اختصاصی مسیر ازمیغان – طبس – نایبند مورد بررسی قرار خواهد گرفت ولی نکته ایکه حایز اهمیت می باشد اینست که، با توجه به ظرفیت های زیاد گردشگری در کشورمان این طرح می توانددر تمام مناطق دارای پتانسیل بالقوه، اجرا شود و این امر میسر نخواهد شد مگر با آگاهی و اطلاع رسانی.روش تحقیق بصورت توصیفی و تحلیلی می باشد که اطلاعات، با مشاهده و مطالعات کتابخانه ای و میدانیبدست آمده است.