بررسی میزان تاثیر معیار پوشش گیاهی در بیابان زایی بر اساس مدل ESAs (مطالعه موردی: منطقه جوریکا استان سیستان و بلوچستان)

بیابان زایی پدیده جهانی است که می تواند در هر مکانی رخ دهد و خسارت های قابل توجهی را باعث گردد. پوشش گیاهی یکی از مهمترین ابزارهای ارزیابی اکوسیستم ها به شمار می رود و اغلب از آن همچون معیاری برای ارزیابی و پایش بسیاری از کارکردهای اکوسیستمی استفاده می شود. دراین مدل برای معیار پوشش گیاهی چهار شاخص خطر آتش سوزی، حفاظت خاک در برابر فرسایش، مقاومت به خشکی و درصد پوشش درنظر گرفته شده است. به طوری که در نمونه برداری و امتیاز دهی شاخص های مورد بررسی از روش نمونه برداری شبکه ای_ تصادفی استفاده شد. سپس بر اساس مدل ESAs به هر شاخص بر اساس تاثیر آن در بیابان زایی وزنی داده شد، همچنین با محاسبه میانگین هندسی از امتیاز شاخص ها و بهره گیری از نرم افزار GIS نقشه های وضعیت فعلی بیابان زایی مربوط به هر شاخص تهیه گردید. سپس با تلفیق نقشه شاخص ها به روش GIS وضعیت فعلی بیابان زایی معیار پوشش گیاهی بدست آمد. نتایج به دست آمده نشان می دهد 100 درصد (118702/7هکتار) مساحت منطقه در کلاس بحرانی شدید قرار دارد.

کلیدواژه ها:

ارزیابی ، تخریب پوشش گیاهی ، ESAs ، بیابان زایی