ظهورطرحی نو دکترین مسئولیت برای حمایت

درنظام سنتی بین المللی حاکمیت مطلق دولت ها براتباع دربعدداخلی و استقلال عمل آنها درروابط خارجی حق انحصاری و جهانی دولت ها محسوب و اصول احترام به حاکمیت و عدم مداخله درامورداخلی ازارکان نظام اموربین المللی تلقی میگردید امروزه باتحول جامعه بین المللی و ظهور مفاهیم و ارزشهای نو درپرتو اندیشه بشردوستانه دیگرنه میتوان برمطلق بودن حاکمیت ملی تکیه کرد و نه مرزکشورها را دیوارهای آهنینی پنداشت که عبور ازآنها صرفا منوط به اجازه لویاتان ها باشد ازاین رو گفته میشود که عنصرحاکمیت به عنوان قدرت عالی مفهوم کلاسیک خود را ازدست داده است ازاولین سالهای قرن بیست و یکم دکترین مسئولیت برای حمایت به عنوان یک هنجار حقوق بین الملل و به عنوان راه حلی درپاسخ به کاستیهای نظام بین المللی دررویارویی بانقض فاحش حقوق بنیادین بشری باارایه سه عنصراصلی پیشگیری واکنش و بازسازی وارد ادبیات حقوقی شد هدف اساسی این دکتری مقاله با نقض حقوق اساسی انسانها درقلمرو یک کشور است و مهمترین تحول دراین رابطه مواردی است که دولتی به عللی چون اختلالات نژادی قومی و مذهبی ازانجام وظیفه درحفظ حقوق شهروندانش ناتوان و یامایل به انجام آن نیست که دراین صورت مسئولیت به جامعه بین المللی منتقل میگردد