بررسی نقش خانواده در جهت گیری مذهبی کودکان در دوره ابتدایی شهرستان همدان

امروزه کودکان ما در سپهر بی کران اطلاعات و ارتباطات ،و در معرض پیام های بی شمار دینی قرار دارند که این مسئله ،هشیاری درباره این مخاطبان کم سن و سال را وظیفه ای انکار ناپذیر می سازد . یکی از مباحثی که دست اندرکاران حوزهتعلیم و تربیت دینی باید به طور گسترده با آن آشنایی پیدا کنند ، نحوه استنباط کودکان در سنین مختلف ، از موضوعات و مفاهیم دینی است. به یقین ، شالوده تفکر دینی آنان را می توان در همین مفاهیم و برداشت های گوناگون جست و جو کرد. اگر درصدد هستیم تا پیام رسانی مذهبی ،متناسب با ویژگی های دانش آموز را برنامه ریزی کنیم ، ناچاریم در دنیایکودکانه آنان گام نهاده ، از دید آنها به معارف دینی بنگریم. رشد و تکامل درک دینی کودکان و نوجوانان ، به دوره های سه گانه تفکر مذهبی شهودی ، مذهبی عینی و مذهبی انتزاعی تقسیم می شود . بر این اساس، می توان تعلیم و تربیت دینیکودکان را در دو دوره کلی خردسالان 5 تا 9 سال و کودکان 9 تا 13 سال برنامه ریزی کرد . نقش والدین در این دوره ها نقش کلیدی و حساس ر ا در جهت گیری مذهبی کودکا ن ایف ا می نماید . لاز م است والدین د ر تعلیم و تربیت دینی خردسالان اهتمام ورزند و این تعالیم باید توام با بازی ،شوخی ،سرگرمی و داستان گویی باشد تا ارتباط والدین و کودکاناز جاذبه و تاثیر لازم برخوردار شود ؛در دوره دوم نیز استفاده از داستان ،شعر ،سرود ،نمایشنامه و فعالیت های عملی و هنری مختلف و سرگرمی های گوناگون ،یکی از ضرورت های تعلیم و تربیت دینی و جهت گیری فرزندان به شمار می آید .

کلیدواژه ها:

جهت گیری مذهبی ، کودکان ، تعلیم و تربیت ، تعلیم و تربیت دینی