پیگیری دیدگاه مرحوم علامه طباطبایی در باب اسماء متوالیه الهی و واژه پژوهی آنها با تأکید بر آیات «سمیع بصیر»

اسماء الهی به صورت های گوناگونی در قرآن ذکر شده اند. دسته ای از اسماء الهی مانند «السمیع البصیر» و «العزیز الحکیم» که پشت سرهم و اکثراً در انتهای آیات ذکر شده اند، اسماء متوالیه الهی نام دارند. مسئله مورد نظر در این پژوهش این است که پی گیری دیدگاه مرحوم علامه طباطبایی درباره اسماء متوالیه الهی ما را به چه نتیجه ای می تواند برساند. مرحوم علامه طباطبایی این دیدگاه را بیان داشته اند که ذکر این اسماء در انتهای یک آیه با محتوای آن تناسب دارد. و در موارد بسیاری این تناسب را در المیزان بیان داشته اند. پیرو این دیدگاه و با همان روش تفسیری قرآن به قرآن، در این مقاله اثبات می شود که با کنار هم نهادن تمام آیاتی که به ترکیب واحدی از اسماء متوالیه الهی ختم می شوند، می توان غرض هدایتی مشترکی را از آنها استخراج نمود. امری که در تناسب کامل با واژه پژوهی این اسماء بوده ولی روش تفسیر ترتیبی مجال آن را بایشان نداده و سابقه ای در میان مفسران دیگر هم نداشته است. در این مقاله، به عنوان نمونه آیات «سمیع بصیر» با توجه به تفسیر المیزان مورد بررسی قرار گرفته و غرض هدایتی آنها به دست آمده است.

کلیدواژه ها:

اسماء متوالیه الهی ، سمیع بصیر ، ترکیب اسمائی ، واژه شناسی