تأثیر پارامترهای پالس بارگذاری بر مدول برجهندگی مخلوط های آسفالتی با استفاده از نظریه ویسکوالاستیک
محل انتشار: فصلنامه مهندسی حمل و نقل، دوره: 5، شماره: 1
سال انتشار: 1392
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 685
فایل این مقاله در 22 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JTE-5-1_004
تاریخ نمایه سازی: 16 شهریور 1395
چکیده مقاله:
مدول برجهندگی مخلو طهای آسفالتی از جمله پارامترهای کلیدی در روش های مکانیستیک - تجربی طراحی روسازی است. مدول برجهندگی مخلوط های آسفالتی معمولاً تحت اثر یک بارگذاری مشخص تعیین می شود که این بارگذاری، شرایط واقعی بارگذاری مصالحآسفالتی را در کلیه موارد شبیه سازی نم یکند. در این مقاله، تأثیر پارامترهای مختلف بارگذاری شامل شکل پالس تنش، مدت زمان اعمالپالس تنش، نسبت دوره استراحت به مدت زمان اعمال پالس تنش و همچنین تعداد سیک لهای پیش بارگذاری بر روی مدول برجهندگی مخلوط های آسفالتی مورد بررسی قرار گرفته است. برای این منظور از اطلاعات مدول مختلط چهار نوع مخلوط آسفالتی استفاده شده و پس از اعتبار سنجی نتایج حاصل از روش عددی بر پایه نظریه ویسکوالاستیک، مدول برجهندگی در شرایط مختلف با بهره گیری از نظریهویسکوالاستیک محاسبه شده است. نتایج نشان می دهد که شکل و مدت زمان بارگذاری بر روی مدول برجهندگی مخلو طهای آسفالتی به طور قابل ملاحظه تأثیر می گذارد و باید در طراحی روسازی مد نظر قرار گیرد. به علاوه نسبت دوره استراحت به زمان بارگذاری باید حداقل برابر با 9 انتخاب شود تا خطای پی شبینی مدول برجهندگی کمتر از 3 درصد باشد. در این مقاله دو مدل با توانایی تعمیم پذیری بالابه منظور پی شبینی مدول برجهندگی با توجه به مدت زمان بارگذاری و دمای مخلوط آسفالتی ارایه شده است. مد لهای فوق این امکان را فراهم می سازند تا با انجام تعداد محدودی آزمایش مدول برجهندگی و کالیبراسیون مدل، امکان تعیین مدول برجهندگی مخلوط آسفالتی در سایر دماها و زمان های بارگذاری فراهم شود. همچنین مشخص شد که بین مدول برجهندگی تحت اثر بارگذاری نیم سینوسی و مربعی یک رابطه کلی بسیار دقیق برقرار است و پس از کالیبره کردن این رابطه می توان با انجام آزمایش تحت اثر یک شکل بارگذاری، مدول برجهندگی تحت اثر شکل بارگذاری دیگر را پیش بینی کرد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
علیرضا غنی زاده
استادیار، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه صنعتی سیرجان، سیرجان، ایران
منصور فخری
استادیار، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی، تهران، ایران