رابطه بین سبک های تفکر با پیشرفت تحصیلی در دانشجویان تربیت بدنی ورزشکار (انفرادی-گروهی) و غیر ورزشکار شهر تهران

نظام آموزشی هر کشور، نقش اصلی را در توسعه آن کشور برعهده دارد. هدف از انجام این پژوهش یافتن رابطه بین سبک های تفکر با پیشرفت تحصیلی در بین دانشجویان تربیت بدنی شهر تهران است. روش تحقیق با توجه به نوع مطالعه از نوع همبستگی است. تعداد افراد جامعه 2000 نفر برآورد شد که بر طبق جدول مورگان 300 پرسشنامه پخش شد. برای جمع آوری داده ها نیز پس از تعیین روایی و پایایی، از پرسشنامه سبک های تفکر و خود گزارشی تحصیلی دانشجویان استفاده شد. نتایج حاکی از آن بود که بین سبک های تفکر و پیشرفت تحصیلی در دانشجویان تربیت بدنی رابطه معنادار وجود دارد؛ در دانشجویان ورزشکار سبک های اجرایی و قضایی رابطه ای معنادار با پیشرفت تحصیلی و در دانشجویان غیر ورزشکار سبک تفکر اجرایی رابطه ای معنادار با پیشرفت تحصیلی داشت. همچنین بررسی این رابطه در بین ورزشکاران گروهی و انفرادی نتایج نشان داد که در ورزشکاران گروهی و انفرادی سبک تفکر اجرایی دارای بالاترین همبستگی و پس از آن به ترتیب سبک های تفکر قضایی و قانونگذار قرار دارند.

کلیدواژه ها:

سبک های تفکر ، پیشرفت تحصیلی ، ورزشکار ، غیر ورزشکار