بررسی تاثیر تاریخ کاشت و مصرف کود زیستی ورمی کمپوست بر روی عملکرد دانه و مقدار پروتئین دانه عدس رقم بیله سوار در شرایط دیم

در تحقیق حاضر، اثر سطوح مختلف مصرف ورمی کمپوست و تاریخ کاشت روی پارامترهای رشدی و عملکردی عدس مورد ارزیابی قرار گرفت. این پژوهش با استفاده از آزمایش کرت های خرد شده در قالب طرح پایه بلوک ها ی کاملاً تصادفی در چهار تکرار به اجرا درآمد. کرت های اصلی شام دو فصل کاشت پاییزه ( 90/09/15 ) و بهاره ( 90/12/20 ) و کرت های فرعی شامل چهار سطح ورمی کمپوست شام شاهد ( عدم مصرف )، 3/5، 7 و 10 تن در هکتار در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد که تاریخ کاشت به صورت معنی داری درصد پروتئین دانه وعملکرد دانه را تحت تاثیر قرار داد. بالاترین درصد پرروتئین دانه در کاشت بهاره با مقدار 29/8 درصد به دست آمد. عملکرد پروتئین در مقایسه با تیمار شاهد وقتی که 7 تن در هکتار ورمی کمپوست مصرف شد، 69 درصد افزایش یافت. برهمکنش های هر دو عامل هیچ تاثیر معنی داری روی مقدار عملکرد پروتئین نداشت. همچنین براساس نتایج بدست آمده بالاترین مقدار عملکرد دانه ( 1749 کیلوگرم بر هکتار ) در کاشت پاییزه بدست آمد که نسبت به کشت بهاره 1524 کیلوگرم در هکتار افزایش یافت. افزایش عملکرد احتمالاً بدلیل وجود مقادیر نیتروژن در دسترس می باشد که برای تولید پروتئین های ساختاری ضروری هستند. علاوه بر عناصر غذایی و مواد آلی، کمپوست و ورمی کمپوست دارای مقادیر زیادی مواد هیومیکی می باشد، که این مواد از طریق بهبود زیست فراهمی عناصر غذایی خاص، بویژه آهن و روی و اثر مستقیم بر متابولیسم گیاهی باعث افزایش رشد و عملکرد گیاه می گردند.

کلیدواژه ها:

عدس ، عملکرد ، ورمی کمپوست ، پروتئین دانه