معنا شناسی درد و درمان در غزلیات حافظ

درد یکی از واژگان کلیدی و پرکاربرد در حوزه عرفان و ادبیات است و بزرگان بی شماری از این واژه نه تنها به عنوان یک لفظ بلکه بهعنوان کلیدی برای ورود به ساحتی بسیار گسترده و بیکران که در بر دارنده مفاهیم والایی چون طلب و عشق و شوق و همت جهترسیدن به محبوب و مطلوب میباشد، استفاده کردهاند. در این نوشتار برآنیم با استفاده از مبانی نظری «معناشناسی»، واژه «درد و درمان» را در دیوان حافظ بررسی معناشناسانه کنیم. هدف از این کار، کشف رابطه فرهنگ فارسی با جهان زبانی حافظ و به ویژه دریافت او ازمعنای واژه درد و درمان است. هرچند عنوان این مقاله معنا شناسی درد و درمان در غزلیات حافظ است اما با توجه به اینکه واژه ها بهویژه در حوزه معناشناسی می توانند ارتباط بیشتر و بهتری با یکدیگر برقرار کنند و از جنبه ها و زوایای مختلفی در انتقال معانی مؤثر واقعشوند؛ لذا هر واژهای که می توانست در کلام خواجه بیان کننده مفاهیم درد یا درمان باشد نیز بررسی شده است؛ لذا در این نوشتار سعیشده با تکیه بر رهنمودهای پروفسور توشیهیکو ایزوتسو در کتاب مفاهیم دین و اخلاقی قرآن بر مبنای علم معناشناسی نه تنها درد ودرمان در کلام خواجه بلکه بیشتر واژه هایی که به نحوی از نظر معناشناسی مرتبط با حوزه درد و درمان می باشند نیز بررسی شوند.

کلیدواژه ها:

حافظ ، ایزوتسو ، معنا شناسی ، درد ، درمان