تاثیر ارزیابی در بهبود کیفیت دانشگاه ها و مراکز آموزش عالی

آموزش عالی ایران در دو دهه گذشته به چالش ها و مسائل متعددی مواجه شده است. گسترش کمی دانشگاه ها،کثرت مؤسسات آموزشی گوناگون،افزایش تعداد دانشجویان و گاها وجود خیل عظیم دانش آموخته بیکار از جمله چالش هایی هستند که نظام آموزش عالی ایران را با مشکلات عدیده ای مواجه نموده است.این چالش ها لزوم مسئولیت پذیری و پاسخگویی را در نظام آموزش عالی ایران منجر شده است و نظام دانشگاهی را وادار به بازاندیشی در ساختار،رسالت،اهداف،کارکردها و فرایندهای خود نموده است. از آنجا که دانشگاهها از جمله مهم ترین نهادهایی هستند که جوامع جهت رشد و توسعه به آنها نیاز دارند؛شفافیت،پاسخ گویی و بهبود کیفیت در آنها الزامی است. تجربه ها ثابت نموده اند که دانشگاه ها در صورتی می توانند بهترین خدمات را به جامعه ارائه دهندکه دائما دغدغه بهبود کیفیت خدمات خود را داشته باشند. یکی از راه های تحقق این امر ارزیابی است. ارزیابی نظام های آموزشی یکی از ضروریات پویایی این نظام ها است.به عبارت دیگر،عدم وجود فرایند ارزیابی مستمر در نظام های آموزشی،موجب رکود آنها می گردد. همچنین با توجه به تجارب بین الملل در خصوص تضمین کیفیت در آموزش عالی،الگوی اعتبار سنجی به عنوان یکی از مناسب ترین الگوها برای تعیین کیفیت در آموزش عالی ایران تشخیص داده شده است که یکی از مراحل آن فرایند خودارزیابی است. ارزیابی درونی به عنوان یک رهیافت مشارکتی است که به بازنگری منظم،سیستماتیک و جامع فعالیت های نظام(مؤسسات آموزش عالی)می انجامد و مبتنی بر فرآیندها و واقعیت های موجود موسسات است و اگر به عنوان یک ابتکار عمل از متن یک نظام با اهداف تقویت و حمایت از خلاقیت های درون گروهی و برنامه ریزی جهت ارتقاء کیفیت و فعالیت های آن نمود پیدا کند می تواند به تغییر وضعیت موجود و اصلاح نقاط ضعف و بهبود و ارتقاءکیفیت نظام یا برنامه مورد ارزیابی منجر شود.ارزیابی درونی می تواند راهکار مناسبی در بهبود کیفیت برای مدیریت عملکرد نظامهای آموزشی به ویژه مدیریت عملکرد مؤسسات آموزشی باشد.در این مقاله مؤلفه های گوناگون ارزیابی مطرح گردیده و فرایند و مراحل پیاده سازی آن در نظام های آموزش عالی مورد بررسی قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

ارزیابی درونی ، آموزش عالی ، کیفیت