حس مکان وعوامل شکل دهنده آن ازدیدگاه پدیدارشناسی درمساجدمسجد شیخ لطف الله

این پژوهش تلاش دارد تا بی مکانی را که به عنوان بحرانی برای انسان امروز مطرح است مورد کاوش قراردهد یک یازنمودهای بارز احساس بی مکانی ازبین رفتن احساس هویت و حس تعلق به مکان است درواقع انسان مکانی است که وجود درآنجا اشکار میشود و مکانیت او به واسطه قرب و بعد اواشکار میشود اگرانسان نسبت به مکان حس تعلق داشته باشد و مکان به گونه ای پدیدار شده باشد که ادمی بتواند خود را درآن جهت دهد به مکانیت وجودی خود پاسخ مثبت داده است ازلحاظ کالبدی محیطی که دارای کاراکتر مشخص و متمایز باشد درافرینش حس مکان موفقتر است میل به پرستیدن و ایمان به قدرتی بخشنده درنهادهمه ی انسانها وجود دارد انسانها برای مستفیض شدن ازسخنان دلنشین افراد ی که به واسطه عالم الوهیت با جهان زمینی بوده اند درمکانی گرداو جمع میشدند و اینمکان را پاک و منزه می دانستند و درهمین جا به عبادت خدایی می پرداختند که پیامبرشان به آنها شناسانده بود تقدس و پویایی این مکان های مذهبی پس ازچندسده همچنان پابرجاست چرا که با حضوردراین مکان های مقدس بی شک حس مکانی ماورای تعلق و دلبستگی درافراد ایجادمی گشته است که شاید این همانی با فضا و درک روح فضا حاضران را به تجربه ی مکرر این اماکن سوق می داده است هدف اصلی این پژوهش اشنایی با حس مکان دراین مسجد است تا بتوان کمک بیشتری به بازیابی حس مکان درمساجد امروزه کرد

کلیدواژه ها:

حس مکان ، ساختارمکان ، عوامل حس مکان ، پدیدار شناسی ، مسجدشیخ لطف الله