مکان آفرینی در فضاهای شهری با الهام از اصول مشترک معماری و موسیقی

همهی هنرها به طور عرضی با یکدیگر ارتباط دارند، چرا که منشا همه ی آنها تجلی زیبایی است. این ارتباط میانمعماری و موسیقی نیز وجود دارد. در حقیقت معماری همان موسیقی است که در مکان اتفاق می افتد و موسیقی همانمعماری است که در زمان اتفاق می افتد تنها بستر وقوع معماری و موسیقی با هم فرق می کند. گرچه میان معماری وموسیقی به عنوان دو حیطهی هنری به ظاهر مجزا تفاوت هایی وجود دارد اما در این بین شباهت هایی را نیز می توانیافت که حاکی از پیوند عمیق میان این دو است. پیوند عمیقی که خود برگرفته از فضایی مشترک می باشد، فضایی کهچه یک قطعه ی موسیقیایی و چه یک اثر معماری هر کدام می توانند خالق آن باشند، چراکه می توان از درک یک فضایمعماری حسی را به دست آورد که قطعه ای موسیقی نیز بتواند مشابه آن حس فضایی را القا کند. پس در درون اینفضای مشترک و با استفاده از این پیوند عمیق می توان مفاهیم و عناصر مشترکی را استخراج نمود و از آنها به عنواناصولی برای خلق آثار معماری از موسیقی بهره برد. از آنجایی که طراحی شهری به نوعی همان معماری است که درگستره ی وسیع تری اتفاق می افتد می توان از این اشتراکات و اصول در بستر شهری نیز استفاده نمود. این پژوهش برمبنای مطالعات کتابخانه ای و به روش توصیفی-تحلیلی انجام شده و هدف از آن ارائه ی چارچوب ها و روش هایی برایمکان آفرینی فضاهای شهری با الهام از آثار موسیقیایی است. به علاوه در این پژوهش سعی شده تا به طور خاص تر بهموسیقی ایرانی به عنوان منبع الهام برای مکان آفرینی فضاهای شهری پرداخته شود چرا که بازتاب کننده ی هویتایرانی - اسلامی است و موجب آفرینش مکان هایی با این هویت می گردد.

کلیدواژه ها:

موسیقی ، معماری ، فضا ، اصول ، مکان آفرینی ، فضای شهری