پایش تغییرات کاربری اراضی کشاورزی شهرستان شهریار با استفاده از سنجش از دورطی بازه زمانی 88-1366

امروزه مسئله کاربری بهینه زمین از مهمترین موضوعات و چالش های جامعه بشری است. عدم تعادل فضاییو توسعه فیزیک ناموزون در گستره مناطق به ویژه در محدوده شهرهای بزرگ، باعث شده است، پایش تغییراتکاربری زمین و هدایت آن در راستای کاهش آثار سوء در کوتاه مدت و بلندمدت اصلی ترین دغدغه سیاست گذارانو برنامه ریزان باشد. شهرستان شهریار از مناطقی است که بدلیل مجاورت با کلانشهر تهران از یکسو و روندافزایشی رشد جمعیت از سوی دیگر، از عدم تعادل فضایی و توزیع غیر بهینه کاربریها رنج می برد. بنابراین در اینتحقیق سعی شد، با استفاده از تکنیک های سنجش از دور و کاربرد روشهای MLC, NNC و SVM_RBF تغییراتکاربری اراضی زراعی شهرستان شهریار طی بازهی زمانی (88-1366) مورد بررسی قرار گیرد. نتایج تحقیق نشان داد، توسعه شهری منطقه مورد مطالعه طی دوره زمانی مذکور، روندی افزایشی ولی اراضی کشاورزی روندیکاهشی داشته است، بطوریکه برطبق نتایج حاصله از روشهای NNC, SVM_RBF و MLC میزان کاهشکاربریهای زراعی به ترتیب 37، 26 و 25 درصد بوده است. همچنین نتایج روش های ، NNC, SVM به ترتیبگویای افزایشی 57 و 41 درصدی کاربری های شهری بوده، درحالیکه روش MLC ، کاهش 4 درصدی کاربری هایشهری را نشان می دهد، که این نشان از ضعف برآوردهای محاسباتی این روش محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

تغییرکاربری اراضی ، توسعه فیزیکی ناموزون ، سنجش از دور (RS) ، شهرستان شهریار