ضرورت گذر از اداره سنتی به رهیافت مدیریت نوین واستراتژیک شهری در ایران

مطالعات نشان می دهد که قبل از دهه 0891 مدیریت دولتی بطور عام و مدیریت شهری بطور خاص طبق اصول بروکراتیک که درآن اداره امور شهری بروکراسی،فرایندمشخص،بیطرفی وتامین مستقیمی را دربرمی گرفت که همه امورات مربوط به شهر بصورتمتمرکز و در داخل اتاقهای مدیریتی یا مهندسی بدون در نظر گرفتن جغرافیای متفاوت سیستم ها وزیر سیستم های شهری انجام می یافت.اما بعد از دهه 0891 متناسب با موانع وچالش های پیش رو مدیریتهای مختلف ملی وشهری الگوی جدیدمدیریت ابتدا درکشورهای توسعه یافته وسپس سایرکشورها ظهور کرد که ویژگی مهم آن جلب مشارکتهای مردمی در انجام امور و سپردن کارهابدست آنان است.دراین شیوه مدیریت نظر بر این است که ساختار وتشکیلات گسترده مدیریت فعلی نمی تواند به بهره وری بالایی دست یابد مگر آنکه بخش های عملیاتی واجرایی خود را بدست شهروندان ونهادهای غیر دولتی سپرده و نظارت وسیاستگذاری را ازآن خود بداند.این پژوهش با استفاده از روش توصیفی-تبیینی چالش های مربوط به مدیریت سنتی در مقیاس شهری را بررسیکرده وبا تشریح الگوی مدیریت نوین و استراتژیک شهری ضرورت کاربست آن در نظام مدیریت شهری فعلی کشور را تبیین نموده است.

کلیدواژه ها:

مدیریت ، مدیریت سنتی ، مدیریت نوین ، مدیریت استراتژیک ، ایران