تاثیر روش های کشت و آبیاری بر استقرار،کمیت وکیفیت چغندرقند در اراضی شور

روش مناسب کشت، شکل بستر کشت و مدیریت آبیاری می تواند به نحو موثری شوری خاک را در مراحل حساس رشد کنترل نماید. هدف این بررسی تاثیر شکل بستر بذر، آرایش کاشت و آبیاری در استقرار، کمیت و کیفیت چغندرقند در اراضی شور می باشد. لذا در این تحقیق چهار روش کشت در اراضی شور 1- کاشت کپه ای بر روی خطوط با فواصل ردیف 60 سانتیمتری و فاصله روی خط 17 سانتیمتری (تراکم تقریبی 100 هزار بوته در هکتار) در کف کرت (شاهد) با روش آبیاری غرقابی 2- ایجاد جویچه های کم عمق 7-6 سانتیمتری بر سر پشته ها به فاصله 60 سانتیمتری و کاشت 2 عدد بذر با فاصله روی خط 17 سانتیمتر (تراکم تقریبی 100 هزار بوته در هکتار) به روش آبیاری نشتی 3- کشت در کف جویچه های کم عمق (6-7 سانتیمتری) ایجاد شده در کف کرت با فاصله ردیف 60 سانتیمتر و فاصله روی خط 17 سانتیمتر (تراکم تقریبی 100 هزار بوته در هکتار) با آبیاری غرقابی و 4- کشت دو ردیف بذر با فاصله 30 سانتی متر در زیر خط داغ آب در طرفین پشته های عریض به فاصله 75 سانتیمتر. فاصله بین کپه های 25 سانتیمتر (تراکم تقریبی 100 هزار بوته در هکتار) با آبیاری نشتی، در یک طرح بلوک های کامل تصادفی با شش تکرار تحت شرایط تنش شوری 12-14 میلی موس بر سانتیمتر مطالعه شد. ارتفاع آب آبیاری بر اساس اندازه گیری رطوبت خا ک در تیمارهای روش آبیاری و با در نظر گرفتن میزان آبشویی از طریق اندازه گیری میزان شوری آب زه کش محاسبه و اعمال گردید. میزان آب ورودی و خروجی در هر آبیاری به وسیله فلوم W.S.C اندازه گیری شد. نتایج جدول آنالیز واریانس برای عملکرد ریشه در شرایط تنش وجود دارد. بالاترین عملکرد ریشه به تیمارهای 2 و 4 به ترتیب با متوسط 15/8 تن درهکتار تعلق داشت و کمترین عملکرد مربوط به تیمار 1 با 5/08 تن در هکتار بوده است. نتایج جدول آنالیز واریانس برای درصد قند ناخالص نشان داد که اختلاف معنی داری بین روش های کشت و آبیاری بر عملکرد ریشه چغندرقند وجود ندارد.

کلیدواژه ها:

روش های کشت و آبیاری چغندر قند ، شوری