بایسته های اقتباس قانون اساسی در کشورهای اسلامی
محل انتشار: پژوهش نامه حقوق اسلامی، دوره: 27، شماره: 3
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 28
فایل این مقاله در 37 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_ILRJ-27-3_002
تاریخ نمایه سازی: 22 آبان 1405
چکیده مقاله:
پیرو نهضت تدوین قانون اساسی، نظام های حقوقی برای طراحی قانون اساسی کشور خود از منابع متعددی بهره می گیرند که یکی از این منابع، قانون اساسی سایر کشورها است. به عبارت دیگر، تدوین کنندگان قانون اساسی در یک نظام حقوقی، یکی از مهم ترین منابع قابل مراجعه برای خود را تجربه ای می دانند که سایر کشورها در انجام همین تکلیف - یعنی تدوین قانون اساسی - سابقا به کار بسته اند. برای آنکه عملیات انتقال یک ایده از قانون اساسی یک کشور بیگانه به درستی صورت گیرد، باید ضمن توجه به ابعاد مختلف این فرایند، چهارچوبی مشخص برای آن تدوین گردد. از این روی حقوقدانان با شناسایی این پدیده در قالب مفهومی تحت عنوان «اقتباس قانون اساسی» در پی تحقق این مهم بوده اند. اقتباس صحیح قانون اساسی در صورتی رخ می دهد که بایسته های مربوط به آن رعایت شود. علاوه بر آنکه اصول حاکم بر اقتباس به صورت عمومی برای همه نظام های حقوقی قابل طرح است، برای برخی از نظام های حقوقی که وجهی مشترک دارند نیز می توان اصولی اختصاصی مطرح کرد؛ یکی از این وجوه مشترک، ابتناء بر دین است که نمونه آن در کشورهای اسلامی قابل مشاهده است. بدین منظور، پژوهش حاضر با روش توصیفی تحلیلی در صدد پاسخ به این پرسش است که «بایسته های اقتباس قانون اساسی در کشورهای اسلامی چیست؟». در نتیجه این پژوهش، مفهومی دقیق از اقتباس قانون اساسی ارائه می شود که تحقق کارکرد صحیح آن در کشورهای اسلامی منوط به رعایت ۱۶ بایسته است. از جمله بایسته های مذکور می توان به رعایت اولویت راهبردی در نظام سازی اسلامی، تطبیق عناصر مورد اقتباس با مبانی و محکمات اسلام و تامین توامان مشروعیت دینی و مقبولیت برای عناصر مورد اقتباس اشاره کرد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
علی آریان نژاد
دانشجوی دکتری حقوق عمومی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
فیروز اصلانی
دانشیار، گروه حقوق عمومی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
خیراله پروین
استاد، گروه حقوق عمومی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
سیدمحمدحسین کاظمینی
استادیار، گروه حقوق عمومی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :