طرح برون سپاری پناهجویان بریتانیا به روآندا با نگاهی بر سیاست مهاجرتی ایران

طرح برون سپاری پناهجویان بریتانیا به روآندا، پس از خروج خودخواسته بریتانیا از اتحادیه اروپا، به عنوان بخشی از تلاش های گسترده تر در خصوص اصلاح سیاست پناهندگی و کنترل مرزهای این کشور به میان آمد. دولت وقت، در ۱۴ آوریل ۲۰۲۲، ذیل یک توافقنامه و دو تذکاریه دیپلماتیک مبنی بر مشارکت در توسعه مهاجرتی و اقتصادی، کشور روآندا را به عنوان مقصدی امن برای برون سپاری درخواست های پناهندگی در نظر گرفت. هدف از این توافقنامه، کاهش سفرهای دریایی خطرناک، جلوگیری از قاچاق انسان و افزایش سرمایه گذاری در روآندا عنوان شد. بدین ترتیب طرح مذکور، ذیل فصل ۲۹ قانون تابعیت و مرزهای بریتانیا به مجلس عوام ارائه شد و به قامت قانون درآمد. قانونی که چالش های فراوانی را از جمله نگرانی در مورد امنیت کشور سوم و نقض قواعد حقوق بشری در پیش داشت. مقاله حاضر با بهره گیری از روش توصیفی-تحلیلی، سیاست مهاجرتی بریتانیا را در دوران پسابرگزیت مورد سنجه قرار داده و به بهره گیری از تجارب آن در امور مهاجرتی ایران پرداخته است. یافته های مقاله بیانگر آن است که این طرح، اصول بنیادینی همچون اصل عدم بازگرداندن اجباری و حق بر درخواست پناهندگی را رو به اضمحلال برده است.

کلیدواژه ها:

اصل عدم بازگرداندن اجباری (نان رفولمان) ، حقوق پناهندگان ، سیاست مهاجرتی ایران ، طرح برون سپاری پناهجویان بریتانیا به روآندا ، مهاجران افغانستانی