بازآرایی الگوهای تعامل اجتماعی در فضاهای شهری معاصر در مواجهه با فناوری های تعاملی (تحلیل مبتنی بر مدل سازی عامل مبنا در محور چهارباغ عباسی)

فناوری های تعاملی الگوی تعامل انسان با فضاهای شهری را به طور بنیادین دگرگون کرده و ساختار کلاسیک فعالیت های شهری را با چالش مواجه ساخته است. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر فناوری بر هدف از تعامل در فضاهای شهری، از مدل سازی عامل مبنا برای بازنمایی رفتار کاربران در محور چهارباغ عباسی استفاده کرده است. برای این منظور، دو عامل انسان و فناوری در نظر گرفته شد که هر یک می توانستند هم زمان یک تا سه هدف از سه گانه یان گل -فعالیت ضروری، اختیاری و اجتماعی- را انتخاب کنند. تصمیم گیری عامل ها با استفاده از مدل انتخاب لجستیک - نرمال و براساس مجموعه ای از ویژگی های فضایی و محرک های فناوری محور انجام شد. نتایج نشان می دهد که در الگوی تعاملات شکل گرفته، فعالیت های اختیاری و اجتماعی در مجموع بیش از سه چهارم تعاملات را به خود اختصاص داده اند (به ترتیب ۳۶ و ۳۹.۳ درصد)، درحالی که سهم فعالیت های ضروری به حداقل کاهش یافته است. این جابه جایی در ترکیب تعاملات، بیانگر تغییر منطق حضور در فضای شهری از کنش های کارکردی به کنش های انتخابی و ارتباط محور است. همچنین، شکل گیری ۲۱.۸ درصد تعاملات برون مکانی نشان دهنده گسترش قلمرو و تداوم زمانی تعاملات فراتر از مرزهای فیزیکی فضا و شکل گیری تجربه ای چندلایه از تعامل در فضای شهری معاصر است. نتیجه پژوهش حاکی از آن است که فناوری نه تنها شدت و تنوع کنش ها را افزایش می دهد، فضاهای شهری را به عرصه هایی تجربه محور، سیال و چندسطحی تبدیل می کند.

کلیدواژه ها:

تعاملات اجتماعی ، فضای شهری ، فناوری های تعاملی ، الگوهای تعامل ، مدل سازی عامل مبنا