رابطه بین ابعاد شخصیت با تاب آوری شغلی و خودمدیریتی شغلی در کارکنان شهرداری شهر مشهد

امروزه نقش با اهمیت شغل در ابعاد مختلف زندگی فردی، خانوادگی و اجتماعی مشخص است. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین ابعاد شخصیت با تاب­آوری شغلی و خودمدیریتی شغلی در کارکنان شهرداری شهر مشهد انجام شد. روش پژوهش توصیفی و از نوع مطالعات همبستگی بود. جامعه آماری کلیه افراد شاغل در سازمان شهرداری شهر مشهد در نیمه دوم سال ۱۴۰۲ به تعداد ۴۲۰ نفر بود که تعداد ۲۲۰ نفر از آنان براساس جدول مورگان به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش پرسش نامه تیپ­های شخصیت (مایرز بریگز، ۲۰۰۵)، تاب­آوری شغلی (لیو، ۲۰۰۳) و مهارت­های خودمدیریتی (Houghton & Neck, ۲۰۰۲) بود. داده­های پژوهش با تحلیل رگرسیون چندگانه و ضریب همبستگی پیرسون و استفاده از نرم­افزار SPSS نسخه ۲۶ استفاده شد. یافته­ها نشان داد که بین ابعاد شخصیت با تاب­آوری و خودمدیریتی شغلی رابطه مثبت و معنی دار دارد. بر این اساس می توان نتیجه گرفت که ابعاد شخصیتی برون گرایی، حسی، عقلانی، قضاوت گرا و ملاحظه گرا باعث افزایش تاب آوری شغلی و ابعاد شخصیتی احساسی باعث کاهش خودمدیریتی شغلی می شوند.

کلیدواژه ها:

ابعاد شخصیت ، تاب آوری شغلی ، خودمدیریتی شغلی