جوانه زنی، فتوسنتز و رشد دو گونه هالوفیت پوکسنلیا دیستانس و آلوروپوس لیتورالیس تحت شرایط شوری و همزیستی آن ها با قارچ های میکوریز آربوسکول دار در شرایط طبیعی زیستگاه در دشت تبریز

دشت تبریز در شرق دریاچه ارومیه با شوری فزاینده ای مواجه است و گونه های هالوفیت در آن برای ثبات اکوسیستم و جلوگیری از فرسایش خاک اهمیت بیشتری نسبت به سابق پیدا کرده اند. در این بررسی دو گونه هالوفیت پوکسینلیا دیستانس (Puccinellia distans) و آلوروپوس لیتورالیس (Aeluropus littoralis) به عنوان عناصر مهم این پوشش گیاهی از نظر ارتباطات میکوریزی در شرایط طبیعی زیستگاه، جوانه زنی دانه ها، استقرار دانه رست و رشد در سطوح متفاوت شوری تا ۵۰۰ میلی مولار سدیم کلرید مورد مطالعه قرار گرفتند. گونه های غالب قارچ میکوریز آربوسکول دار در ریزوسفر گیاه پوکسینلیادیستانس شامل گلوموس اینترارادیسز و گلوموس موسه آ بودند درحالیکه در ریزوسفر آلوروپوس لیتورالیس، علاوه بر دو گونه قارچی فوق، گلوموس اتونیکاتوم نیز غالب بود. ارتباطی بین تغییرات pH و EC خاک با جمعیت اسپور قارچ های میکوریزی و یا فراوانی همزیستی آنها با ریشه های این دو هالوفیت وجود نداشت. برخی شاخص های جوانه زنی در شوری ۱۰۰ میلی مولار و برخی دیگر با شوری ۲۰۰ میلی مولار نمک به صورت معنی دار کاهش یافت ولی شاخص های استقرار دانه رست تنها در شوری ۲۰۰ میلی مولار و بیشتر کاهش نشان داد. در طی رشد در محیط هیدروپونیک، تولید ماده خشک در شوری ۲۰۰ میلی مولار بیش از شاهد بود و بیشینه فتوسنتز و مقدار آب برگ ها در ۱۰۰ میلی مولار نمک حاصل شد. نتایج نشان داد که ترویج کشت هر دو گونه می تواند در اصلاح بیولوژیک این خاک ها و جلوگیری از فرسایش و نیز استفاده به عنوان علوفه دام مورد توجه باشد.

کلیدواژه ها:

جوانه زنی ، استقرار دانه رست ، فتوسنتز ، قارچ میکوریز آربوسکول دار ، هالوفیت