تاثیر دگرآسیبی بقایای زراعت گندم و چاودار بر کنترل علف های هرز و عملکرد ذرت شیرین در فصل بعدی

کاربرد علفکش های شیمیایی برای کنترل علف های هرز در مزارع، نگرانی هایی را در مورد سلامت انسان و محیط زیست برانگیخته است. این در حالی است که تجزیه بقایای برخی از گیاهان در خاک ترکیباتی بر جای می گذارد که ممکن است رویش علف های هرز در زراعت بعدی را محدود و کاربرد علفکش برای کنترل علف های هرز را منتفی سازد. به منظور مدیریت غیر شیمیایی علف های هرز و بررسی واکنش ذرت شیرین به دفن بقایای گندم و چاودار(مقادیر کم، متوسط و زیاد) آزمایشی به صورت بلوک های کامل تصادفی اجرا شد. نتایج نشان داد که بقایای گندم نسبت به چاودار در کنترل علف های هرز و افزایش عملکرد ذرت شیرین برتری دارد، ضمنا تیمار مقدار کم کلش گندم موثرتر از مقدار زیاد آن بود. علاوه بر این بیش ترین شاخص سطح برگ (۳۳/۷) و عملکرد علوفه تر ذرت شیرین (۲۴۶۹۳ کیلو گرم) در این تیمار به دست آمد. این تیمار با ۲۲% افزایش نسبت به شاهد بیشترین عملکرد دانه( ۳/۲۲۵۱ کیلوگرم در هکتار) و تیمار چاودار با کلش کم با ۲/۶% کاهش کمترین عملکرد دانه ( ۸/۱۶۵۳ کیلوگرم در هکتار) را تولید کرد. به این ترتیب می توان اذعان داشت که کشت ذرت شیرین در تناوب با گندم به دلیل فرونشانی علف های هرز در اثر دگرآسیبی کاه و کلش گندم( در مقدار کم) با علف های هرز کمتری مواجه می شود و افزایش عملکرد ذرت شیرین را به همراه خواهد داشت شد.

کلیدواژه ها:

تناوب زراعی ، مدیرت علف های هرز ، غلات زمستانه ، بقایای گیاهی ، آللوپاتی