بررسی نقش میانجی اعتماد به الگوریتم در رابطه میان استفاده از هوش مصنوعی مولد و شکاکیت حرفه ای حسابرسان

هدف این پژوهش با هدف تبیین رابطه میان استفاده از هوش مصنوعی مولد، اعتماد به الگوریتم و شکاکیت حرفه ای حسابرسان و آزمون نقش میانجی اعتماد به الگوریتم در این رابطه انجام شده است. روش پژوهش از نظر هدف کاربردی و از حیث گردآوری داده ها توصیفی-پیمایشی از نوع همبستگی است. داده ها با استفاده از پرسشنامه ای ساختاریافته شامل ۲۴ گویه در طیف پنج درجه ای، لیکرت، از جامعه حسابرسان و مدیران حسابرسی و با روش نمونه گیری در دسترس از ۱۴۵ نفر گردآوری شد. برای تحلیل داده ها از رگرسیون خطی چندگانه با رویکرد گام به گام بارون و کنی همراه با آزمون سوبل برای معناداری اثر غیرمستقیم استفاده شده است. یافته ها: از میان چهار فرضیه تنها فرضیه نخست مبنی بر تاثیر مثبت و معنادار استفاده از هوش مصنوعی مولد بر اعتماد به الگوریتم تایید شد (۰.۰۰۱>P, B=۰.۳۳۷). تاثیر اعتماد به الگوریتم بر شکاکیت حرفه ای، اثر مستقیم استفاده از هوش مصنوعی مولد بر شکاکیت حرفه ای و نقش میانجی اعتماد به الگوریتم در سطح اطمینان ۹۵ درصد معنادار نبود. تحلیل های تکمیلی با سازه جایگزین اعتماد خالص نیز نتایج مشابهی را نشان داد. نتیجه گیری: به کارگیری هوش مصنوعی مولد در محیط حسابرسی به شکل گیری اعتماد حسابرسان نسبت به الگوریتم منجر می شود، اما این اعتماد به تنهایی نمی تواند تغییر در شکاکیت حرفه ای را تبیین کند. یافته ها نشان می دهد شکاکیت حرفه ای به عنوان ویژگی نسبتا پایدار و درونی شده در آموزش و فرهنگ حرفه ای حسابرسان به سادگی تحت تاثیر عوامل فناورانه لحظه ای قرار نمی گیرد. از این رو، حفظ و تقویت آگاهانه شکاکیت حرفه ای و ارزیابی مستقل خروجی های سامانه های هوشمند همزمان با گسترش این فناوری در حرفه حسابرسی، ضروری است. موسسات حسابرسی باید به جای اتکا به فرض خودکار حفظ شکاکیت، برنامه های آموزشی و رویه های کنترل کیفی طراحی کنند که ارزیابی انتقادی خروجی های هوش مصنوعی مولد را به عنوان بخشی نهادینه از فرایند رسیدگی تثبیت نماید.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی مولد ، اعتماد به الگوریتم ، شکاکیت حرفه ای حسابرسان ، قضاوت حرفه ای حسابرسی مبتنی بر هوش مصنوعی ، نقش میانجی