سازوکار اثرگذاری درماندگی مالی بر به موقع بودن گزارشگری مالی تبیین نقش تعدیل گری اثربخشی کمیته حسابرسی و محافظه کاری حسابداری

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر درماندگی مالی بر به موقع بودن گزارشگری مالی و تبیین نقش تعدیل کننده اثربخشی کمیته حسابرسی و محافظه کاری حسابداری در شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران انجام شده است. در شرایطی که شرکت ها با فشارهای مالی، محدودیت نقدینگی و افزایش ریسک عملیاتی مواجه می شوند، فرایند تهیه و حسابرسی صورت های مالی ممکن است با تاخیر بیشتری همراه شود. از این رو شناسایی عواملی که بتوانند آثار نامطلوب درماندگی مالی را بر زمان انتشار گزارش های مالی کاهش دهند اهمیت قابل توجهی دارد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش توصیفی همبستگی و مبتنی بر داده های پس رویدادی است. جامعه آماری پژوهش شامل شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران طی سال های ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۳ است که پس از اعمال معیارهای غربال گری ۱۲۰ شرکت به عنوان نمونه نهایی انتخاب شدند. داده های مورد نیاز از صورت های مالی، گزارش های حسابرسی و اطلاعات منتشر شده شرکت ها استخراج شد و فرضیه ها با استفاده از رگرسیون چندمتغیره و الگوی داده های تابلویی آزمون گردید. در این پژوهش به موقع بودن گزارشگری مالی بر مبنای معکوس تاخیر گزارش حسابرسی اندازه گیری شده است؛ بنابراین مقدار بالاتر آن بیانگر گزارشگری به موقع تر است. همچنین درماندگی مالی با استفاده از منفی امتیاز آلتمن سنجیده شد؛ به گونه ای که مقدار بیشتر نشان دهنده درماندگی مالی بالاتر است. نتایج نشان داد درماندگی مالی اثر منفی و معناداری بر به موقع بودن گزارشگری مالی دارد. افزون بر این اثربخشی کمیته حسابرسی و محافظه کاری حسابداری رابطه میان درماندگی مالی و به موقع بودن گزارشگری مالی را به طور معناداری تعدیل می کنند و از شدت اثر منفی درماندگی مالی می کاهند. بر اساس یافته ها تقویت کارایی کمیته حسابرسی و توجه به رویه های محافظه کارانه می تواند در کاهش تاخیر گزارشگری شرکت های دارای نشانه های درماندگی مالی موثر باشد.

کلیدواژه ها:

درماندگی مالی ، به موقع بودن گزارشگری مالی ، اثربخشی کمیته حسابرسی ، محافظه کاری حسابداری