تاثیر گزارشگری پایداری بر حسابداری دادگاهی و کشف انواع تقلب

در سال های اخیر افزایش پیچیدگی فعالیت های اقتصادی و وقوع رسوایی های مالی بزرگه ضرورت تقویت سازوکارهای شفافیت و ابزارهای کشف تقلب را بیش از پیش آشکار ساخته است. در این میان گزارشگری پایداری به عنوان رویکردی نوین در افشای اطلاعات محیط زیستی، اجتماعی و حاکمیت شرکتی و نیز حسابداری دادگاهی به عنوان ابزاری تخصصی در شناسایی و پیگیری تخلفات مالی جایگاه ویژه ای یافته اند. هدف این مقاله تحلیل نظری تاثیر گزارشگری پایداری بر ارتقای کارایی حسابداری دادگاهی و کاهش انواع تقلب مالی است. این پژوهش با رویکردی مروری تحلیلی و مبتنی بر چارچوب های نظری نمایندگی ذی نفعان و مشروعیت به تبیین سازوکارهای ارتباطی میان افشای اطلاعات غیرمالی و فرآیند کشف و پیشگیری از تقلب می پردازد. یافته های تحلیلی نشان می دهد که گزارشگری پایداری از طریق کاهش عدم تقارن اطلاعاتی، تقویت حاکمیت شرکتی و افزایش پاسخگویی مدیریتی می تواند احتمال وقوع تقلب هایی نظیر دستکاری، سود تقلب در صورت های مالی، سوء استفاده از دارایی ها و فساد مدیریتی را کاهش دهد. همچنین دسترسی حسابداران دادگاهی به داده های ESG، امکان شناسایی نشانه های اولیه تخلف و تحلیل جامع تر ریسک های سازمانی را فراهم می سازد. با این حال اثر بخشی این رویکرد وابسته به وجود استانداردهای یکپارچه، نظارت مستقل، فرهنگ سازمانی مبتنی بر شفافیت و جلوگیری از گزارشگری صوری است. در مجموع نتایج مقاله نشان می دهد که هم افزایی میان گزارشگری پایداری و حسابداری دادگاهی می تواند به عنوان سازوکاری مکمل در پیشگیری و کشف تقلب های مالی عمل کرده و به ارتقای سلامت و اعتماد در نظام های اقتصادی منجر شود.

کلیدواژه ها:

گزارشگری پایداری ، حسابداری دادگاهی ، تقلب مالی ، مدیریت سود ، شفافیت سازمانی ، حاکمیت شرکتی ، ESG