یکپارچگی نهادی به عنوان سرمایه حکمرانی شهری مدل سازی همکاری خدمات شهری و پیامدهای اقتصادی آن

رشد سریع شهرنشینی و افزایش پیچیدگی ارائه خدمات عمومی، شهری ضرورت بازاندیشی در الگوهای حکمرانی شهری را بیش از پیش آشکار ساخته است. یکی از چالش های اساسی مدیریت شهری پراکندگی نهادی و نبود هماهنگی موثر میان شهرداری و سازمان های خدمات رسان شهری نظیر آب، انرژی، حمل و نقل و زیرساخت های ارتباطی است که منجر به اتلاف منابع، افزایش هزینه های اجرایی، کاهش بهره وری و نارضایتی شهروندان می شود. در این میان مفهوم یکپارچگی نهادی به عنوان شکلی از سرمایه حکمرانی شهری مطرح می شود که می تواند ظرفیت هماهنگی، هم افزایی و کارایی اقتصادی را در نظام مدیریت شهری تقویت کند. هدف پژوهش حاضر، توسعه یک مدل مفهومی برای تبیین نقش همکاری نهادی میان بازیگران خدمات شهری و تحلیل پیامدهای اقتصادی آن بر کارایی خدمات عمومی است. پژوهش با رویکردی تحلیلی-مدل سازی و با بهره گیری از مطالعات نظری و تجارب موفق در سایر نظام های حکمرانی شهری انجام شده است. در مدل پیشنهادی یکپارچگی نهادی به عنوان متغیر مستقل، کارایی خدمات شهری به عنوان متغیر میانجی و پیامدهای اقتصادی شامل کاهش هزینه ها، افزایش بهره وری منابع و بهبود ظرفیت سرمایه گذاری شهری به عنوان متغیر وابسته در نظر گرفته شده است. نتایج نشان می دهد که تقویت سازوکارهای همکاری، اشتراک داده، برنامه ریزی مشترک و حکمرانی شبکه ای میان نهادهای خدمات شهری می تواند به طور معناداری عملکرد اقتصادی مدیریت شهری را بهبود بخشد، همچنین یکپارچگی نهادی نه تنها یک ابزار مدیریتی، بلکه نوعی دارایی راهبردی برای ارتقای تاب آوری اقتصادی و توسعه پایدار شهری محسوب می شود. یافته های پژوهش می تواند مبنایی برای سیاست گذاری در جهت اصلاح ساختارهای نهادی و حرکت به سوی مدیریت یکپارچه شهری فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

یکپارچگی نهادی ، حکمرانی شهری ، همکاری نهادی ، خدمات شهری ، کارایی اقتصادی ، مدیریت یکپارچه