حمل و نقل پایدار و کاهش ردپای کربن در کلان شهرها

بخش حمل و نقل شهری یکی از مهمترین منابع انتشار گازهای گلخانه ای در جهان است و سهم آن در کل انتشار جهانی CO۲ حدود ۲۳ تا ۲۵ درصد برآورد می شود. طبق گزارش آژانس بین المللی انرژی (IEA) در سال ۲۰۲۳ میزان انتشار دی اکسید کربن از بخش حمل و نقل به حدود ۸.۲ گیگاتن رسید که بیش از ۴۰ درصد آن مربوط به حمل و نقل شهری بوده است. کلان شهرها به دلیل تراکم، جمعیت، وابستگی به خودروهای شخصی و الگوهای توسعه پراکنده، سهم قابل توجهی در تولید گازهای گلخانه ای دارند. این مقاله با رویکرد تحلیلی توصیفی به بررسی مفهوم حمل و نقل پایدار، شاخص های سنجش ردپای کربن، سیاست های کاهش انتشار، نقش طراحی شهری و فناوری های نوین می پردازد. نتایج نشان می دهد که ترکیب سیاست های توسعه حمل و نقل عمومی، برقی شدن شهر، توسعه فشرده مبتنی بر حمل ونقل عمومی (TOD)، قیمت گذاری کربن و تغییر رفتار شهروندان می تواند تا ۴۵ درصد انتشار کربن شهری را تا سال ۲۰۳۵ کاهش دهد.

کلیدواژه ها:

حمل و نقل پایدار ، ردپای کربن ، کلان شهر ، توسعه پایدار ، تغییر اقلیم ، برنامه ریزی شهری