نقش نااطمینانی تورم و اندازه دولت بر رشد اقتصادی استانهای ایران

هدف اصلی این پژوهش تحلیل و بررسی اثر دو متغیر نااطمینانی تورم و اندازه دولت بر رشد اقتصادی در سطح استانهای ایران است. با توجه به اینکه اقتصاد ایران همواره با نوسان های بودجه ای و قیمتی مواجه بوده، در این مطالعه تلاش شده تا اثر این دو عامل بر عملکرد اقتصادی مناطق مختلف کشور در بازه زمانی ۱۳۸۵ تا ۱۴۰۰ مورد بررسی قرار گیرد. برای برآورد مدل از داده های تابلویی ۳۱ استان و روش اثرات ثابت استفاده شده است. همچنین برای استخراج نااطمینانی تورم از شاخصی مبتنی بر انحراف معیار بازگشتی ۵ ساله استفاده شده است تا بتوان پویایی های تلاطم قیمتی را در طول زمان بهتر منعکس کرد. یافته های پژوهش نشان می دهد که هر دو عامل یادشده اثر منفی و معنی داری بر رشد اقتصادی استان ها داشته اند؛ به طوری که افزایش در مخارج دولتی و همچنین بالا رفتن سطح نااطمینانی تورمی هر یک به گونه ای مستقل مسیر رشد را با اختلال مواجه ساخته اند. از سوی دیگر همسویی این نتایج با واقعیت های عینی اقتصاد ایران از جمله وابستگی شدید به درآمدهای نفتی، تداوم کسری بودجه و انتظارات تورمی مزمن نشان می دهد که برآوردهای مدل از اعتبار قابل قبولی برخوردار است. به بیان روشن تر، بزرگ شدن نقش تصدی گری دولت و بی ثباتی سطح قیمتها، به عنوان دو مانع جدی در مسیر بهره وری و تخصیص بهینه منابع شناخته می شوند که توجه به آنها برای طراحی سیاست های منطقه ای اجتناب ناپذیر است.

کلیدواژه ها:

نااطمینانی تورم ، اندازه دولت ، رشد اقتصادی ، انحراف معیار بازگشتی