اثر بخشی سیاست مالی در شرایط محدودیت بدهی شواهد تجربی از اقتصاد ایران

هدف این پژوهش بررسی اثر بخشی سیاست مالی در اقتصاد ایران با تاکید بر نقش محدودیت بدهی و شرایط سلطه مالی است. با استفاده از داده های سالانه و به کارگیری الگوهای غیرخطی استان های و گذار هموار رابطه میان مخارج و بدهی دولت با تولید واقعی در رژیم های مختلف بدهی عمومی و شرایط سلطه مالی بررسی می شود. آستانه های پایداری بدهی عمومی به صورت درون زا برآورد شده و بر اساس آن رژیم های بدهی «پایین»، «بدهی متوسط» و «بدهی بالا» تعریف می گردند. نتایج نشان می دهد که ضریب فزاینده مخارج دولت در رژیم بدهی پایین و در شرایط سلطه مالی خفیف به طور معناداری بزرگتر از یک است، در حالی که در رژیم بدهی بالا و در حضور سلطه مالی این ضریب به طور محسوسی کاهش می یابد و در برخی مشخصات از نظر آماری با صفر تفاوت معناداری ندارد. همچنین شواهد حاکی از آن است که آستانه های بدهی و ضرایب فزاینده مالی ماهیتا «کشور محور» بوده و تعمیم آستانه های جهانی به اقتصاد ایران مناسب نیست. یافته های پژوهش بر لزوم توجه همزمان به سطح بدهی عمومی، درجه سلطه مالی، شرایط چرخه تجاری و ساختار درآمدی دولت در طراحی سیاست مالی کارا تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

سیاست مالی ، ضریب فزاینده مالی ، بدهی عمومی ، سلطه مالی ، مدل آستانه ای ، اقتصاد ایران