تحلیل هویت شخصیت سیاوش در رمان پارسیان و من (راز کوه پرنده)» بر اساس نظریه رشد روانی- اجتماعی اریکسون

هویت یابی یکی از مهم ترین چالش های رشدی در دوره نوجوانی است. نظریه اریک اریکسون با تاکید بر بحران هویت در برابر سردرگمی نقش، چارچوبی مناسب برای تحلیل شخصیت های داستانی نوجوان فراهم می کند. این پژوهش با هدف تحلیل ابعاد هویت شخصیت سیاوش در جلد دوم مجموعه «پارسیان و من: راز کوه پرنده» انجام شده است. این مطالعه به روش کیفی و با رویکرد تحلیل محتوای مبتنی بر نظریه انجام شد. داده ها از متن رمان «پارسیان و من: راز کوه پرنده» اثر آرمان آریان (۱۳۸۳) و نیز منابع نظری گردآوری گردید. ابعاد هویت فردی، خانوادگی، اجتماعی، جسمی و ملی بررسی شد. یافته ها نشان داد سیاوش به دلیل بی سرپرستی دچار سردرگمی هویت فردی است؛ پسر بچه یتیم و آواره ای با سیزده سال سن و یک نام که سیاوش بود. در طول داستان او به تدریج با شخصیت هایی مانند رستم و رودابه پیوند عاطفی برقرار می کند، هویت اجتماعی خود را از طریق همراهی با گروه می یابد، نخستین دلبستگی عاطفی را تجربه می کند و سرانجام به هویت ملی و مسئولیت پذیری نسبت به ایران دست می یابد. رمان راز کوه پرنده با بازآفرینی اسطوره های شاهنامه به زبانی ملموس توانسته بحران های هویت نوجوانی (فردی، خانوادگی، اجتماعی، جنسی و ملی) را در قالب شخصیت سیاوش به تصویر بکشد. این اثر می تواند به عنوان الگویی برای بازنویسی متون کهن در جهت کمک به هویت یابی نوجوانان معاصر ایرانی به کار رود.

کلیدواژه ها:

هویت ، نظریه اریکسون ، سیاوش ، پارسیان و من ، نوجوانی ، شاهنامه