توانگری روانی در مثنوی معنوی و نظریه های کاترین پاندر: رویکردی میان رشته ای برای مدیریت منابع انسانی در سازمان های دانش بنیان

در عصر اقتصاد دانش بنیان سرمایه گذاری بر منابع انسانی و روانی به عنوان یکی از ارکان توسعه پایدار شناخته می شود. این مقاله با رویکردی میان رشته ای به بررسی مفاهیم توانگری، درون معنا، آرامش ذهنی و تحول فردی در مثنوی معنوی مولانا می پردازد و آنها را در چارچوب مدیریت منابع انسانی و توسعه روانی در سازمان های دانش بنیان تحلیل می کند. با بهره گیری از آموزه های عرفانی مولوی و تطبیق آنها با اصول روانشناسی مثبت نگر به ویژه نظریه های کاترین پاندر درباره قانون توانگری مقاله حاضر نشان می دهد که مفاهیمی چون شکرگزاری، بخشش، عشق الهی و رهایی از من ذهنی می توانند به عنوان ابزارهایی موثر در ارتقای انگیزش درونی، تاب آوری روانی و معنا در محیط های فناورانه و تولیدمحور مورد استفاده قرار گیرند. یافته ها حاکی از آن است که عرفان اسلامی با زبان نمادین و ظرفیت های معنوی خود قابلیت تلفیق با سیاست های مدیریتی در سازمان های دانش بنیان را دارد و می تواند در طراحی برنامه های آموزشی انگیزشی و فرهنگی نقش آفرین باشد.

کلیدواژه ها:

اقتصاد معنوی ، توانگری روانی ، مثنوی معنوی ، کاترین پاندر ، مدیریت منابع انسانی