سازوکارهای اثبات و انتساب مسئولیت ناشی از عیب تولید در زنجیره تامین (مطالعه تطبیقی حقوق ایران و اتحادیه اروپا)

این مقاله به تحلیل تطبیقی سازوکارهای اثبات و انتساب مسئولیت ناشی از عیب تولید در زنجیره تامین در دو نظام حقوقی ایران و اتحادیه اروپا پرداخته است. هدف اصلی پژوهش بررسی تفاوتها و شباهتهای رویکردهای دو نظام در زمینه اثبات عیب، انتقال مسئولیت و ابزارهای قانونی برای حمایت از مصرف کننده در زنجیره تامین است. برای رسیدن به این هدف روش تحقیق تحلیلی توصیفی و تطبیقی با استفاده از منابع حقوقی و قانونی داخلی و بین المللی به کار گرفته شده است. نتایج تحقیق نشان داد که در حقوق ایران مسئولیت عمدتا فردی است و بار اثبات بر دوش مصرف کننده قرار دارد؛ در مقابل، نظام حقوقی اتحادیه اروپا با پذیرش مسئولیت مطلق و استفاده از فرض عیب بار اثبات را از دوش مصرف کننده برداشته و مسئولیت زنجیره ای را به طور موثری پیاده سازی کرده است. این تفاوتها در نحوه اثبات و انتقال مسئولیت تاثیر قابل توجهی بر حمایت از مصرف کننده و کارآمدی فرآیند دادرسی دارد، به ویژه در زمینه محصولات پیچیده. قوانین اتحادیه اروپا با استفاده از استانداردهای ایمنی و گارانتی های شفاف سازوکار پیشگیرانه ای ایجاد کرده اند که در ایران هنوز وجود ندارد. در نهایت پیشنهاداتی برای اصلاحات قانونی در حقوق ایران به منظور تطبیق با رویکردهای بین المللی و تقویت حمایت از مصرف کنندگان ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

اثبات ، مسئولیت ، انتساب ، مسئولیت حقوق ، ایران ، اتحادیه اروپا ، مسئولیت زنجیره ای ، حمایت مصرف کننده