اثربخشی هم افزا و بلندمدت درمان ترکیبی مهارکننده های کولین استراز و ممانتین در بیماری آلزایمر متوسط تا شدید یک مرور جامع

با پیشرفت بیماری آلزایمر (AD) به مراحل متوسط تا شدید اثر بخشی مونوتراپی با مهار کننده های کولین استراز (ChEs) به طور قابل توجهی کاهش می یابد. این مطالعه مروری به بررسی اثر بخشی هم افزا و پیامدهای بالینی بلندمدت ناشی از درمان ترکیبی ChEs ممانتین می پردازد. شواهد فارماکولوژیک حاکی از آن است که این ترکیب با بهینه سازی نسبت سیگنال به نویز انتقال پیام های عصبی را بهبود می بخشد؛ بدین ترتیب که مهار کننده های کولین استراز (ChEs) سیگنال های استیل کولین را تقویت کرده و ممانتین با مهار غیر رقابتی گیرنده های NMDA و جلوگیری از ورود بیش از حد یون Ca نویز ناشی از سمیت تحریکی (Excitotoxicity) را کنترل می کند. تحلیل کارآزمایی های بالینی و مطالعات طولی اخیر نشان می دهد که درمان ترکیبی در مقایسه با مونوتراپی زوال شناختی و افت فعالیت های روزمره (ADL) را به طور معناداری به تاخیر می اندازد. علاوه بر این کنترل بهتر علائم رفتاری (BPSD) موجب تعویق در نیاز به نگهداری در خانه های سالمندان و کاهش بار مراقبتی می گردد. از منظر ایمنی این رژیم درمانی چه به صورت تجویز همزمان داروهای ژنریک و چه از طریق فرمولاسیون های ترکیبی کاهنده نوسانات غلظتی نظیر Cmax، تحمل پذیری بالایی دارد. در نهایت، شواهد تایید می کنند که درمان ترکیبی باید به عنوان استاندارد مراقبتی در مراحل پیشرفته آلزایمر لحاظ گردد.

کلیدواژه ها:

بیماری ، آلزایمر ، درمان ، ترکیبی ، مهارکننده های کولین استراز ، ممانتین ، اثربخشی بلندمدت