مقایسه اثربخشی روش تدریس مشارکتی و سنتی بر توسعه مهارتهای تفکر انتقادی دانشجویان

این مقاله به بررسی مقایسه ای اثربخشی دو روش تدریس مشارکتی و سنتی در توسعه مهارتهای تفکر انتقادی دانشجویان می پردازد. تفکر انتقادی به عنوان یکی از پیچیده ترین و ضروری ترین مهارتهای شناختی قرن بیست و یکم، نقشی محوری در موفقیت تحصیلی و حرفه ای افراد ایفا می کند. در این راستا نظام های آموزشی به دنبال یافتن موثرترین روش های تدریس برای پرورش این مهارت هستند. مطالعه حاضر با روش فراتحلیل کیفی و تحلیل ثانویه داده های پژوهشی انجام شده است. نتایج حاصل از بررسی بیش از ۳۰ مطالعه تجربی و مرور نظام مند در بازه زمانی ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۴ نشان می دهد که روش تدریس مشارکتی در مقایسه با روش سنتی سخنرانی محور تاثیر به مراتب بیشتری بر توسعه مهارت های تفکر انتقادی دانشجویان دارد. روش مشارکتی با ایجاد محیط یادگیری فعال، تعامل بین فردی، بحث های گروهی و حل مسئله جمعی، مولفه های تفکر انتقادی از جمله تحلیل، ارزیابی، استنباط و تصمیم گیری را به طور معناداری تقویت می کند. با این حال چالش هایی مانند مدیریت زمان، تفاوت در سطح دانش دانشجویان و نیاز به آمادگی بیشتر استادان در اجرای روش مشارکتی وجود دارد. مقاله پیش رو پس از مقدمه به بررسی مبانی نظری، روش تحقیق، یافته ها، بحث و نتیجه گیری می پردازد و پیشنهادهایی برای اجرای موثر روش تدریس مشارکتی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

تفکر انتقادی ، روش تدریس مشارکتی ، روش تدریس سنتی ، آموزش عالی ، مهارتهای شناختی