دیپلماسی فناوری و معماری امنیت منطقهای رژیم صهیونیستی در غرب آسیا؛ از برندسازی ملت استارت آپی تا شکل دهی شبکه های فناورانه امنیتی پس از پیمان ابراهیم

هدف این پژوهش تبیین سازوکاری است که از طریق آن رژیم صهیونیستی ظرفیت های علمی استارت آپی، سرمایه گذاری خطرپذیر و فناوری های دوگانه را به ابزار نفوذ و سازماندهی امنیتی در غرب آسیا تبدیل کرده است. پرسش اصلی آن است که دیپلماسی فناوری چگونه میان برندسازی، همکاری علمی و اقتصادی، ایجاد وابستگی زیرساختی و اجبار امنیتی پیوند برقرار می کند. پژوهش با روش مطالعه موردی تبیینی و ردیابی فرایند اسناد رسمی، داده های صنعتی و بیش از ۴۵ مقاله و پژوهش علمی، فارسی، انگلیسی و عبری را بررسی می کند. موارد مورد مطالعه شامل XM Cyber و BEACON RED، G۴۲ و صنایع دفاعی OurCrowd Arabia، برنامه مشترک هوش و موسسه ایزمن، همکاری های دانشگاهی با مراکش و بحرین، توافق فضایی امارات، فناوری آب و کشاورزی پروژه آب-انرژی اردن، NSO/Pegasus و ترتیبات سایبری و دفاعی پس از پیمان ابراهیم است. یافته ها نشان می دهد فناوری در این راهبرد سه کارکرد هم زمان دارد: کاهش هزینه سیاسی عادی سازی با عرضه راه حل های جذاب، ساخت شبکه های پایدار میان دانشگاه، سرمایه و دولت و حفظ اهرم از طریق انتقال گزینشی دانش، مجوز، داده و خدمات به روزرسانی این شبکه توانسته همکاری نخبگانی را گسترش دهد اما به دلیل مسئله فلسطین، عدم تقارن فناوری و وابستگی اکوسیستم رژیم صهیونیستی به سرمایه و بازار خارجی به مشروعیت اجتماعی فراگیر در منطقه منجر نشده است.

کلیدواژه ها:

دیپلماسی فناوری ، رژیم صهیونیستی ، پیمان ابراهیم ، دیپلماسی علمی ، امنیت