نقش کسب و کارهای دیجیتال در اشتغال پایدار در مناطق محروم ایران و کاهش پدیده سوخت بری یک مطالعه مروری

این مرور روایی به بررسی نقش کسب و کارهای دیجیتال در گسترش اشتغال پایدار و کاهش وابستگی به معیشت های غیررسمی پرریسک، به ویژه قاچاق سوخت در مناطق محروم ایران می پردازد. مقاله با مرور چارچوب های مفهومی اقتصاد دیجیتال، رویکرد معیشت پایدار و ادبیات مرتبط با اقتصاد غیر رسمی،مرزی نشان می دهد که پلتفرم های آنلاین، فریلنسینگ، تجارت الکترونیک و کار از راه دور چگونه می توانند محدودیت های جغرافیایی و ضعف ساختاری بازار کار رسمی را در مناطق پیرامونی کاهش دهند. تحلیل تاریخی و روندهای معاصر حاکی از آن است که دیجیتالی شدن در ایران ظرفیت آن را دارد که برای گروه های به حاشیه رانده شده از جمله جوانان، زنان و کسب و کارهای خرد فرصت های درآمدی عملی ایجاد کند و امکان عبور از وابستگی طولانی مدت به اقتصادهای غیر رسمی مانند سوخت بری را فراهم سازد. با این حال شکاف های زیرساختی، محدودیت های نهادی، سطح پایین سواد دیجیتال و نابرابری های منطقه ای مانع تحقق کامل این ظرفیت ها می شود. این مرور همچنین شکاف های پژوهشی موجود به ویژه نبود مطالعات یکپارچه درباره پیوند مستقیم میان توسعه دیجیتال و کاهش قاچاق سوخت و نیاز به رویکردهای ترکیبی و زمینه محور را برجسته می کند. مقاله نتیجه می گیرد که کسب و کارهای دیجیتال تنها در صورتی می توانند به ابزار توسعه پایدار و کاهش فعالیت های غیر رسمی پرریسک تبدیل شوند که با سیاست های تقویت زیرساخت، ظرفیت سازی محلی و حمایت نهادی همراه باشند.

کلیدواژه ها:

اقتصاد دیجیتال ، اشتغال پایدار ، قاچاق سوخت ، سوخت بری ، کارآفرینی دیجیتال ، مناطق محروم