اثر مغالطه برنامه ریزی بر کشف و بهره برداری از فرصت شواهدی از کارآفرینان ایرانی

این پژوهش با هدف تبیین و آزمون اثر مغالطه برنامه ریزی بر دو مولفه کلیدی فرایند کارآفرینی، یعنی «کشف فرصت» و «بهره برداری از فرصت» انجام شد. مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی-پیمایشی است. داده ها از ۱۹۲ کارآفرین ایرانی از طریق پرسشنامه گردآوری و با رویکرد مدل سازی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی تحلیل شد. ارزیابی مدل در سه گام انجام گرفت: بررسی کیفیت مدل اندازه گیری، پایایی و روایی ابزار، ارزیابی مدل ساختاری، هم خطی، قدرت تبیین، اندازه اثر و آزمون فرضیه ها با بوت استرپینگ و سنجش توان پیش بینی برون نمونه ای. نتایج نشان داد اثر مغالطه برنامه ریزی بر کشف فرصت از نظر آماری معنادار نیست و قدرت تبیین آن بسیار ناچیز است. در مقابل مغالطه برنامه ریزی بر بهره برداری از فرصت اثری منفی و معنادار دارد و از نظر اندازه اثر و واریانس تبیین شده در دامنه قابل توجه قرار می گیرد. ارزیابی پیش بینی نیز نشان داد عملکرد مدل برای شاخص ها و سازه بهره برداری از فرصت قابل قبول تر از کشف فرصت است. به طور کلی یافته ها حاکی از آن است که مغالطه برنامه ریزی بیش از آنکه مرحله شناسایی فرصت را توضیح دهد در مرحله اجرایی سازی و تحقق فرصت نقش بازدارنده دارد.

کلیدواژه ها:

مغالطه برنامه ریزی ، فرایند کارآفرینی ، کشف فرصت ، بهره برداری از فرصت ، معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM)