پارادوکس بهره وری دیجیتال و کار نامرئی در سازمانهای دولتی با تاکید بر بازتوزیع بارکاری و پیامدهای سازمانی

تحول دیجیتال در سازمانهای دولتی اگرچه با هدف افزایش بهره وری تسهیل فرایندها و کاهش هزینه های اداری دنبال می شود، الزاما به کاهش کار واقعی کارکنان منجر نمی شود مطالعه حاضر با هدف تبیین پارادوکس بهره وری دیجیتال و کار نامرئی در سازمانهای دولتی با تاکید بر بازتوزیع بارکاری و پیامدهای سازمانی به شیوه مروری و با رویکرد توصیفی - تحلیلی انجام شد برای این منظور مطالعات بین المللی مرتبط با تحول دیجیتال بهره وری کار نامرئی بارکاری خودمختاری شغلی فشار فناورانه و پیامدهای سازمانی بررسی و یافته های آنها به صورت تلفیقی تحلیل شد. نتایج نشان داد که دیجیتالی شدن از یک سو می تواند با کاهش برخی فعالیت های دستی بهبود مدیریت، اطلاعات، تسهیل هماهنگی و استانداردسازی وظایف ظرفیت بهره وری را افزایش دهد؛ اما از سوی دیگر به ظهور فعالیت های جدیدی مانند، پشتیبانی، نگهداری اصلاح و اعتبارسنجی داده ها هماهنگی و جبران کاستی های فناوری منجر می شود که بخش مهمی از آنها در نظام رسمی کار قابل مشاهده نیستند همچنین دیجیتالی شدن می تواند با تشدید سرعت کار، افزایش وقفه ها، گسترش زمان کار و انتقال بخشی از فعالیت ها به خارج از ساعات رسمی بارکاری واقعی کارکنان را افزایش دهد. یافته ها همچنین از رابطه متقابل میان دیجیتالی شدن و بارکاری و پیامدهایی همچون کاهش خودمختاری افزایش فشار و فرسودگی کاهش بهزیستی و شکل گیری رفتارهای سازگاری یا کناره گیری حکایت دارد در مجموع، بهره وری دیجیتال زمانی پایدار واقعی است که کار نامرئی و هزینه های پنهان تحول دیجیتال به صورت نظام مند و عادلانه شناسایی و در طراحی مجدد مشاغل تخصیص منابع و ارزیابی عملکرد لحاظ شود.

کلیدواژه ها:

بهره وری ، دیجیتال کار ، نامرئی ، تحول دیجیتال ، بازتوزیع بارکاری ، پیامدهای سازمانی