تبیین اثر مدیریت دانش ضمنی بر عملکرد سازمانی با بررسی نقش میانجی نوآوری و نقش تعدیلگری اعتماد کارکنان

پژوهش حاضر با هدف واکاوی نقش مدیریت دانش بر عملکرد سازمانی با میانجیگری نوآوری کارکنان و تعدیلگری اعتماد کارکنان انجام شده است. در محیط رقابتی و پویای کسب وکار امروز دانش به عنوان یکی از مهم ترین منابع راهبردی، سازمان نقشی تعیین کننده در بهبود عملکرد و توانایی سازمان برای مواجهه با تغییرات محیطی ایفا می کند و در این میان دانش ضمنی به دلیل ماهیت تجربی شخصی و دشوار انتقال خود همزمان یکی از ارزشمندترین و چالش برانگیزترین منابع دانشی سازمان محسوب می شود. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت و روش توصیفی-تحلیلی و از نوع پیمایشی است. جامعه آماری را کارکنان متخصص و دانش محور شرکت های دانش بنیان شهرهای ارومیه و تبریز تشکیل می دهند و حجم نمونه نهایی ۲۵۰ نفر با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه استاندارد مبتنی بر مقیاس پنج درجه ای لیکرت گردآوری و با روش مدل سازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شدند. یافته های پژوهش نشان داد که مدیریت دانش نه تنها به طور مستقیم موجب ارتقای عملکرد سازمانی می شود بلکه از مسیر تقویت نوآوری نیز به بهبود عملکرد کمک می کند؛ به گونه ای که نوآوری کارکنان به عنوان حلقه اتصال میان قابلیت های دانشی سازمان و نتایج عملکردی آن عمل می کند، همچنین اعتماد کارکنان به عنوان بستری تقویت کننده اثرگذاری مدیریت دانش بر نوآوری را تشدید می کند. در مجموع، نتایج این پژوهش بر اهمیت مدیریت دانش ضمنی به عنوان یک قابلیت راهبردی، نقش کلیدی نوآوری کارکنان در تبدیل دانش به نتایج عملکردی و جایگاه اعتماد به عنوان عامل تقویت کننده این فرایند تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

مدیریت دانش ، عملکرد سازمانی ، نوآوری ، اعتماد کارکنان