نقش هم افزایی هوانوردی و گردشگری زیارتی در تحقق توسعه پایدار فرهنگی و اقتصادی شهرهای مذهبی مورد مطالعه ایرلاین های خارجی

شهرهای مذهبی در سراسر جهان با چالش تبدیل ظرفیت های فرهنگی و معنوی عظیم خود به توسعه اقتصادی پایدار روبرو هستند. گردشگری زیارتی مهم ترین اهرم برای این تبدیل است؛ اما موفقیت آن به طور مستقیم وابسته به کیفیت و گستره زیرساخت های دسترسی خصوصا ناوگان هوایی بین المللی است. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش هم افزایی هوانوردی و گردشگری زیارتی در تحقق توسعه پایدار فرهنگی-اقتصادی شهرهای مذهبی می باشد. این پژوهش از نوع کمی و توصیفی-پیمایشی است. جامعه آماری در این تحقیق عبارتند از کلیه مشتریان ایرلاین های خارجی در سفرهای زیارتی در شش ماهه دوم سال ۱۴۰۳ به تعداد ۱۶۰ خانواده می باشند که از بین آنها طبق جدول مورگان ۱۱۳ نمونه انتخاب شده است. برای سنجش صنعت هوانوردی از تعدیل پرسشنامه نگرش های ایمنی پرواز مدل فورد و همکاران (۲۰۱۴)، برای سنجش گردشگری زیارتی از مدل تعدیل یافته گردشگری زیارتی حسین پور و همکاران (۱۴۰۲) و برای سنجش توسعه پایدار از تعدیل پرسشنامه توسعه پایدار گردشگری چوی و سیراکیا (۲۰۰۶) استفاده شده است. جهت روایی از تحلیل عاملی تاییدی و جهت پایایی از آلفای کرونباخ استفاده شده است که روایی و پایایی ابزار تحقیق تایید شده است. یافته های تحقیق نشان داده است که هوانوردی و گردشگری زیارتی بر توسعه پایدار فرهنگی و اقتصادی شهرهای مذهبی تاثیر دارد.

کلیدواژه ها:

هوانوردی ، گردشگری زیارتی ، توسعه پایدار فرهنگی و اقتصادی