تاب آوری زیرساختهای پایش کیفی آب و اعتماد عمومی: نقش میانجی کیفیت خدمات ادراک شده و نقش تعدیلگر فشار افکار عمومی

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر تاب آوری زیرساختهای پایش و تصفیه آب بر اعتماد عمومی به شرکتهای آب و فاضلاب با تحلیل نقش میانجی کیفیت خدمات ادراک شده و نقش تعدیل گر فشار افکار عمومی انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بوده و با تکیه بر منطق استقرایی به تحلیل روابط میان سازه ها با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری پرداخته است. جامعه آماری مدیران ارشد، کارشناسان بهره برداری، متخصصان کنترل کیفیت و تحلیلگران ریسک شاغل در ۶۲ شرکت آب و فاضلاب منطقه ای و استانی به تعداد ۹۳۰ نفر بود. با فرمول کوکران، ۳۰۴ نفر به روش تصادفی طبقه ای انتخاب و در نهایت ۲۷۲ پرسشنامه معتبر تحلیل شد. داده ها با چهار پرسشنامه استاندارد و تعدیل شده شامل تاب آوری زیرساخت در دو بعد پیش بینی-مقاومت و بازیابی-تطبیق پذیری، کیفیت خدمات ادراک شده، اعتماد عمومی در دو بعد شایستگی و شفافیت و فشار افکار عمومی گردآوری شدند. تحلیل در قالب مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) و رویکرد حداقل مربعات جزئی (PLS) در نرم افزار SmartPLS انجام گرفت. نتایج نشان داد که تاب آوری زیرساخت در هر دو بعد پیش بینی-مقاومت و بازیابی-تطبیق پذیری، به طور مستقیم و نیز غیر مستقیم از طریق میانجیگری جزئی کیفیت خدمات ادراک شده بر اعتماد عمومی اثرگذار و معنادار است. افزون بر این، فشار افکار عمومی به عنوان متغیر تعدیل گر، مسیر مستقیم تاب آوری زیرساخت به اعتماد را به طور معناداری تقویت می کند. این یافته ها موید آن است که در بستر حساسیت های بالای زیست محیطی و فشار افکار عمومی، تاب آوری زیرساختهای آبی فراتر از یک ضرورت فنی به یک دارایی استراتژیک اجتماعی نامشهود تبدیل می شود که مستقیما به خلق و بازآفرینی اعتماد عمومی می انجامد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری زیر ساخت ، آب ، اعتماد عمومی ، کیفیت خدمات ادراک شده ، فشار افکار عمومی ، آلودگی آب و خاک