مرور نظام مند راهبردهای مدیریت اختلالات در شرایط عدم قطعیت مبتنی بر استراتژی تاب آوری در پروژه های ساخت در ایران

این مطالعه یک مرور نظام مند از ادبیات تاب آوری با تمرکز بر عدم قطعیت های موجود در پروژه های ساخت در ایران ارائه می کند. تحلیل روند پژوهش ها طی سال های ۱۳۹۲ تا ۱۴۰۴ نشان می دهد اگرچه توجه به تاب آوری در مدیریت ساخت افزایش یافته است. این پژوهش با اتکا بر دستورالعمل PRISMA و جستجوی نظام مند در پایگاه های معتبر داخلی و بین المللی از جمله ایرانداک، سیویلیکا و Google scholar از میان ۱۵۶ منبع شناسایی شده ۳۶ مطالعه واجد شرایط را بررسی و تحلیل کرده است. معیار انتخاب شامل چهار مولفه کلیدی بود: تعریف تاب آوری، عوامل ایجاد تاب آوری، اهداف به کارگیری تاب آوری و نقش آن در مدیریت ساخت و مطالعات مرتبط با تاب آوری شهری و زیرساختی حذف شدند. یافته ها نشان می دهد مدیریت اختلالات در پروژه های عمرانی ایران در حال گذار از «مدیریت پیامد» به «مدیریت علل» و نهایتا به مدیریت راهبردی مبتنی بر تاب آوری است. همچنین نتایج نشان می دهد که عدم قطعیت تاثیری منفی بر ابعاد مختلف موفقیت پروژه دارد در حالی که مدل اولیه و ایستای تاب آوری نقش یک تعدیل کننده موثر در این رابطه ایفا می کند. بیشتر شدن اختلالات و سناریوهای شدید عدم قطعیت در پروژه های ساخت ایران اهمیت تاب آوری عملکردی و پویا با نگرش یکپارچه در سطوح مختلف سیستم را آشکار می سازد. اغلب تحقیقات موجود رویکردی تک بعدی داشته و فاقد چارچوبی جامع برای ادغام ابعاد مختلف تاب آوری هستند. بنابراین نیاز به مدلی با نگرش جامع جهت تبیین سازوکارهای تاب آوری در مواجهه با عدم قطعیت های ایجاد شده در محیط پروژه احساس می شود. این مطالعه استفاده از روش های پیشرفته مانند تحول دیجیتال، داده های بزرگ و هوش مصنوعی را برای پیش بینی اختلالات و توسعه و بهینه سازی استراتژی های تاب آوری پیشنهاد می کند.

کلیدواژه ها:

استراتژی تاب آوری ، پروژه های ساخت ، مدیریت اختلالات ، عدم قطعیت