تحلیل روابط علی پیشرانهای گذار از صنعت ۳٫۰ و صنعت ۴٫۰ به صنعت ۵٫۰ در صنعت خودروی ایران با رویکرد DEMATEL

گذار از نسل های پیشین انقلاب صنعتی به صنعت ۵٫۰ از مهم ترین چالش های پیش روی صنعت خودروی ایران می باشد. با وجود اهمیت روزافزون ابعاد فناورانه، انسانی، سازمانی، پایداری و حکمرانی در این گذار، شناخت روابط متقابل و میزان اثرگذاری هر یک از این پیشران ها همچنان با ابهام مواجه است. از این رو هدف اصلی پژوهش حاضر شناسایی و تحلیل روابط اثرگذاری و اثرپذیری میان پیشران های کلیدی گذار به صنعت ۵٫۰ در صنعت خودروی ایران است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی-پیمایشی است. داده های مورد نیاز از طریق پرسشنامه مقایسات زوجی مبتنی بر رویکرد DEMATEL و با مشارکت ۱۵ نفر از خبرگان دانشگاهی و صنعتی گردآوری شد. تحلیل داده ها در دو وضعیت موجود و مطلوب با استفاده از روش DEMATEL انجام گرفت. یافته ها نشان داد که در وضعیت موجود پیشران انسان محور مهم ترین عامل اثرگذار در ساختار سیستم بوده و پیشران های فناورانه و سازمانی عمدتا نقش اثرپذیر دارند. در وضعیت مطلوب، ضمن حفظ جایگاه محوری پیشران انسان محور، نقش پیشران فناورانه نیز به طور معناداری تقویت شده و به یکی از عوامل اثرگذار اصلی تبدیل می شود. همچنین نتایج بیانگر افزایش یکپارچگی و تعاملات سیستمی در سناریوی مطلوب است. در مجموع نتایج پژوهش نشان می دهد که تحقق صنعت ۵٫۰ در صنعت خودروی ایران مستلزم تقویت همزمان ابعاد انسانی و فناورانه، توسعه سازوکارهای حکمرانی تسهیل گر و توجه بیشتر به نقش راهبردی تاب آوری در فرآیند تحول صنعتی است.

کلیدواژه ها:

صنعت ۵٫۰ ، پیشران های تحول ، صنعتی انسان محوری ، صنعت خودروی ، ایران ، تحلیل روابط علی