بررسی ابعاد حقوقی و اجرایی قراردادهای پیمان در شهرداریها با رویکرد کاهش دعاوی قراردادی

قراردادهای پیمان به دلیل ماهیت مستمر فنی و چندلایه خود از جمله قراردادهایی هستند که بیش از بسیاری از روابط قراردادی دیگر در معرض بروز اختلاف و طرح دعوا قرار دارند. بخش قابل توجهی از این دعاوی، نه صرفا ناشی از نقض تعهد، بلکه حاصل ابهام در مفاد قرارداد، تعارض اسناد، ضعف در مستندسازی، اختلاف در مدیریت تغییرات و تاخیرات و نبود سازوکارهای کارآمد برای حل و فصل اختلافات در جریان اجراست. پژوهش حاضر با رویکردی کیفی و به شیوه توصیفی-تحلیلی به بررسی ابعاد حقوقی و اجرایی قراردادهای پیمان با تمرکز بر شناسایی عوامل موثر بر بروز دعاوی قراردادی و ارائه راهکارهای پیشگیرانه پرداخته است. داده های پژوهش به روش کتابخانه ای و اسنادی و با بهره گیری از قوانین، مقررات، شرایط عمومی پیمان و منابع معتبر حقوقی گردآوری شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که دعاوی ناشی از قراردادهای پیمان بیش از آنکه محصول یک عامل منفرد باشند نتیجه برهم کنش نارسایی های مرحله تنظیم قرارداد و مشکلات مرحله اجرا هستند. بر این اساس شفاف سازی اسناد قراردادی، تعیین دقیق تعهدات متقابل، استقرار نظام منظم مستندسازی، مدیریت به موقع ادعاها، پیش بینی سازوکارهای تدریجی حل اختلاف و ارتقای دانش حقوقی دست اندرکاران اجرا از مهم ترین راهکارهای کاهش دعاوی در این حوزه به شمار می روند. در مجموع پژوهش حاضر بر این نتیجه تاکید دارد که پیشگیری از دعاوی پیمانی مستلزم پیوند موثر میان دقت حقوقی در تنظیم قرارداد و نظم اجرایی در مرحله انجام تعهدات است.

کلیدواژه ها:

قرارداد پیمان ، دعاوی قراردادی ، حقوق قراردادها ، شرایط عمومی پیمان ، پیشگیری از اختلاف ، مستندسازی قراردادی