تبیین نقش رهبری خدمتگزار در تقویت انگیزش شغلی کارکنان دانشگاه

موضوع پژوهش حاضر، تبیین نقش رهبری خدمتگزار در تقویت انگیزش شغلی کارکنان دانشگاه است. کارکنان دانشگاه در تحقق اهداف دانشگاه ها و موسسات آموزش عالی نقش مهمی را ایفا می کنند و انگیزش شغلی این کارکنان در کمیت و کیفیت کار، رضایت دانشجویان و اساتید قابل توجه است. مدیران دانشگاه ها با استفاده از سبک رهبری خدمتگزار باید بتوانند خواسته ها و نیازهای روحی و روانی کارکنان را شناسایی و تا حدود زیادی به آنها پاسخ دهند. هدف از این پژوهش تبیین و تحلیل نقش ابعاد رهبری خدمتگزار در ارتقای سطح انگیزش شغلی کارکنان دانشگاه و شناسایی مکانیزم های اثرگذار این نوع رهبری بر ارتقای مولفه های انگیزش شغلی کارکنان است. این پژوهش از نوع توصیفی - تحلیلی است که با بهره گیری از روش کتابخانه ای انجام شد. در این راستا با گردآوری و تحلیل متون نظری و پژوهش های پیشین مرتبط با ابعاد رهبری خدمتگزار و انگیزش شغلی به واکاوی رابطه میان متغیرهای مذکور پرداخته شد. یافته های حاصل از تحلیل ادبیات پژوهش و تبیین مدل مفهومی نشان داد که رهبر خدمتگزار از طریق ابعاد خدمت رسانی، تواضع و فروتنی، قابلیت اعتماد و مهرورزی نقش تعیین کننده ای در تغییر جهت انگیزش کارکنان از حالت بیرونی به حالت درونی ایفا می کند. پیوند میان رهبر خدمتگزار و انگیزش شغلی نه یک رابطه تک بعدی بلکه فرآیندی چند وجهی است و به طور مشخص ابعاد قابلیت اعتماد و خدمت رسانی به عنوان محرک های اصلی، بیشترین همپوشانی را با ارتقای انگیزش بیرونی کارکنان دانشگاه دارند و از ویژگی های رفتاری رهبری خدمتگزار فرهنگ اخلاق مدار به عنوان پیش شرط لازم برای تقویت انگیزش درونی کارکنان محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

رهبری خدمتگزار ، مدیریت ، انگیزش شغلی کارکنان دانشگاه