نقش ارتباط تصویری در بازنمایی کارمایه های اجماع سازی در نظام مسائل شهری

ارتباط تصویری در دوران معاصر از سطح ابزار تزئینی یا مکمل ارتباطات رسانه ای فراتر رفته و به یکی از بنیادی ترین سازوکارهای تولید معنا، شکل دهی افکار عمومی و ساماندهی کنش جمعی در بحران های شهری تبدیل شده است. در شهرهای معاصر همزمان با افزایش جمعیت و انواع چالش ها، بحران نه فقط رخدادی عینی و مادی بلکه وضعیتی گفتمانی نمادین و ارتباطی است که در آن، مردم، نهادهای رسمی، رسانه ها و شبکه های اجتماعی برای تعریف مسئله، آسیب شناسی، تشخیص شدت بحران و پیشنهاد راه حل وارد کنش متقابل می شوند. در چنین حوزه هایی، نهاد تصویر، نقشه های بحران و داشبوردهای داده، ای صرفا حامل خبر نیستند بلکه نقش فعالی در بازنمایی، هدایت ادراک، شکل دهی به احساسات عمومی و تولید یا تضعیف اجماع عمومی ایفا می کنند. از این رو پرسش اصلی مقاله آن است که ارتباط تصویری چگونه کارمایه های اجماع سازی نظام رسانه را در بحران های شهری بازنمایی می کند و این بازنمایی چگونه می تواند اعتماد عمومی، همبستگی اجتماعی و پاسخگویی نهادی را تقویت یا تضعیف کند. بررسی نسبت میان ارتباط تصویری، بازنمایی رسانه ای و بحران شهری و دیدگاه های جامعه شناسی ارتباطات نشان می دهد که نهاد تصویر در بحران شهری، هم به مثابه سازوکار اطلاع رسانی و هم به مثابه ابزار تنظیم هیجان، اعتماد، مشارکت و مشروعیت عمل می کند. در عین حال همین ظرفیت می تواند در صورت سوء استفاده به ترس آفرینی، شایعه سازی، دست کاری واقعیت، سیاست زدگی بحران و فرسایش اعتماد عمومی بینجامد.

کلیدواژه ها:

ارتباط تصویری ، اجماع سازی ، بازنمایی رسانه ای ، بحران شهری ، چارچوب بندی بصری ، شبکه های اجتماعی