آینده نگری در مدیریت آموزشی راهبردی برای مواجهه با ترومای دیجیتال و ادغام متاورس در نظام های آموزشی

تحول دیجیتال شتابان و ظهور فناوری های نوظهور مانند متاورس، آینده نظام های آموزشی را دگرگون ساخته است. با این حال این تحولات پیامدهای روانی اجتماعی ناخواسته ای نظیر پدیده «ترومای دیجیتال» را به همراه داشته که شامل استرس، انزوا، آشفتگی شناختی و فرسودگی دیجیتال در میان یادگیرندگان و مربیان است (Tumaz ۲۰۲۴, Fanea-Ivanovici). هدف این مقاله تحلیل رابطه سه گانه میان «آینده نگری در مدیریت آموزشی»، «ترومای دیجیتال» و «ادغام متاورس در آموزش» و ارائه چارچوبی راهبردی برای مدیریت این گذار پیچیده است. با استفاده از روش تحلیل اسنادی و مرور نظام مند، ادبیات مقاله نشان می دهد که مدیریت آموزشی برای بهره گیری ایمن و اخلاقی از متاورس و پیشگیری از آسیب هایی مانند ترومای دیجیتال نیازمند رویکردی آینده نگر، پیش کنشگر و چندوجهی است. یک مدل راهبردی چهاروجهی شامل مولفه های (۱) سیاست گذاری و حکمرانی آینده نگر، (۲) توسعه منابع انسانی، (۳) طراحی محیط های یادگیری ترکیبی هوشمند (Hybrid)، و (۴) استقرار نظام پایش سلامت روان دیجیتال ارائه شده است. این مدل می تواند به عنوان نقشه راه برای سیاست گذاران و مدیران آموزشی جهت هدایت تحول دیجیتال با حفظ سلامت روان و کیفیت تربیتی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آینده نگری آموزشی ، مدیریت آموزشی ، متاورس ، ترومای دیجیتال ، تحول دیجیتال ، آموزش ترکیبی ، سلامت روان دیجیتال