مدل سازی تاثیر استفاده از سیستمهای اطلاعات منابع انسانی بر کارایی کارکنان دانشگاه

هدف این پژوهش، طراحی و آزمون یک مدل مفهومی برای تبیین تاثیر استفاده از سیستمهای اطلاعات منابع انسانی (HRIS) بر کارایی کارکنان دانشگاه با در نظر گرفتن نقش میانجی متغیرهای رضایت شغلی و تعهد سازمانی است. این تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها توصیفی همبستگی از نوع مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه کارکنان اداری دانشگاه های دولتی شهر تهران در سال ۱۴۰۲ بود که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای ۳۲۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از چهار پرسشنامه استاندارد استفاده شد: پرسشنامه استفاده از منابع انسانی بانگ و همکاران (۲۰۰۷)، پرسشنامه کارایی کارکنان پاترسون (۱۹۹۰)، پرسشنامه رضایت شغلی اسمیت، کندال و هولین (۱۹۶۹) و پرسشنامه تعهد سازمانی آلن و مایر (۱۹۹۰). پایایی و روایی پرسشنامه ها با استفاده از آلفای کرونباخ و تحلیل عاملی تاییدی مورد تایید قرار گرفت. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS ۲۶ و AMOS ۲۴ تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که استفاده از منابع انسانی بر کارایی کارکنان، رضایت شغلی و تعهد سازمانی تاثیر مستقیم، مثبت و معناداری دارد. همچنین رضایت شغلی و تعهد سازمانی بر کارایی کارکنان تاثیر مستقیم و معناداری دارند. علاوه بر این رضایت شغلی و تعهد سازمانی در رابطه بین استفاده از منابع انسانی و کارایی کارکنان نقش میانجی جزئی ایفا می کنند. مدل نهایی پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود (CFI=۰.۹۶, RMSEA=۰.۰۶, X۲/df=۲۴۵). نتایج این پژوهش حاکی از آن است که استقرار و استفاده موثر از منابع انسانی نه تنها به صورت مستقیم بلکه از طریق تقویت رضایت شغلی و تعهد سازمانی می تواند به طور غیر مستقیم نیز کارایی کارکنان دانشگاه را ارتقا دهد. این یافته ها بر لزوم سرمایه گذاری و توجه جدی مدیران دانشگاهی به توسعه و بومی سازی این سیستم ها تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

سیستم اطلاعات منابع انسانی (HRIS) ، کارایی ، کارکنان ، رضایت شغلی ، تعهد سازمانی ، مدل سازی معادلات ساختاری