مدل سازی رابطه بین توان مدیریت فردی و کیفیت اجرای برنامه های تمرین اصلاحی و توانبخشی ورزشی

تمرینات اصلاحی و برنامه های توانبخشی ورزشی به عنوان یکی از مهم ترین راهکارهای پیشگیری از آسیب های اسکلتی عضلانی و بهبود عملکرد حرکتی ورزشکاران شناخته می شوند. با این حال کیفیت اجرای این برنامه ها تنها به دانش فنی مربیان و متخصصان وابسته نیست و عوامل مدیریتی فردی نیز نقش قابل توجهی در موفقیت اجرای آنها دارند. هدف پژوهش حاضر مدل سازی رابطه بین توان مدیریت فردی و کیفیت اجرای برنامه های تمرین اصلاحی و توانبخشی ورزشی در میان دانشجویان و فعالان حوزه علوم ورزشی است. این پژوهش از نوع مطالعات توصیفی همبستگی بوده و تلاش می کند با بهره گیری از رویکردهای آماری، میزان تاثیر مهارت هایی نظیر برنامه ریزی، مدیریت فردی، خودنظمی، تصمیم گیری و توانایی سازماندهی فعالیت های تمرینی را بر کیفیت اجرای برنامه های اصلاحی و توانبخشی بررسی کند. نتایج مطالعات پیشین نشان می دهد که وجود مهارت های مدیریتی فردی در میان مربیان و متخصصان ورزش می تواند موجب بهبود فرآیند برنامه ریزی تمرین، افزایش پایبندی ورزشکاران به برنامه های درمانی و ارتقای اثربخشی مداخلات تمرینی شود. همچنین پژوهش های جدید در حوزه مدیریت ورزشی و علوم توانبخشی نشان داده اند که ترکیب دانش تخصصی تمرینات اصلاحی با مهارت های مدیریت فردی می تواند کیفیت اجرای برنامه های تمرینی را به طور معناداری افزایش دهد. بر این اساس پژوهش حاضر تلاش دارد با ارائه یک مدل مفهومی نقش توان مدیریت فردی را در ارتقای کیفیت اجرای برنامه های تمرین اصلاحی و توانبخشی تبیین نماید. یافته های این مطالعه می تواند برای مربیان، دانشجویان علوم ورزشی، متخصصان توانبخشی و مدیران حوزه ورزش کاربردی بوده و به بهبود فرآیند طراحی و اجرای برنامه های اصلاحی و توانبخشی کمک کند.

کلیدواژه ها:

مدیریت فردی ، تمرینات اصلاحی ، توانبخشی ورزشی ، کیفیت اجرای برنامه تمرینی ، علوم ورزشی