تجربه زیسته تحصیل در مدرسه خیریه ویژه ایتام از دیدگاه نوجوانان فاقد پدر: یک مطالعه پدیدارشناختی

فقدان پدر در دوره نوجوانی می تواند پیامدهای هیجانی، اجتماعی و تحصیلی گسترده ای داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف تبیین تجربه زیسته نوجوانان پسر فاقد پدر از تحصیل در مدرسه ویژه ایتام انجام شد. این مطالعه با رویکرد کیفی و روش پدیدارشناسی توصیفی انجام شد. مشارکت کنندگان شامل ۱۷ نوجوان پسر ۱۲ تا ۱۵ساله دارای تجربه فقدان پدر بودند که به روش نمونه گیری هدفمند از مجتمع آموزشی مهر علوی مشهد انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته عمیق گردآوری و با استفاده از روش هفت مرحله ای کلایزی تحلیل شدند. یافته ها در پنج مضمون اصلی شامل «تجربه همسانی، درک متقابل و احساس تعلق»، «مدرسه به مثابه فضایی امن و متمایز»، «نگرش اجتماعی بیرونی»، «عادی سازی فقدان در محیط مدرسه» و «مدرسه به عنوان بستر حمایت آموزشی و رشد فردی» سازمان دهی شدند. نتایج نشان داد تحصیل در مدرسه ویژه ایتام احساس تعلق، امنیت روانی و دریافت حمایت های آموزشی را تقویت می کند؛ در حالی که نگاه متفاوت برخی از افراد خارج از مدرسه می تواند احساس تمایز را ایجاد کند. همچنین، عادی سازی تجربه فقدان و حمایت های آموزشی و عاطفی، سازگاری و رشد فردی دانش آموزان را تسهیل می کند. این یافته ها بر اهمیت مدارس خیریه در ارتقای سلامت روان و سازگاری اجتماعی نوجوانان فاقد پدر تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

فقدان پدر ، نوجوانان ، تجربه زیسته ، پدیدارشناسی ، حمایت آموزشی