ارزیابی کارکرد و پیامدهای زیست محیطی قارچ کش های مبتنی بر ساختار آزول در بخش کشاورزی

ترکیبات آزول به دلیل کارایی بالا در مدیریت آفات و بیماری های قارچی، به یکی از پرکاربردترین گروه های آفت کش در سطح جهان تبدیل شده اند. اکثریت این ترکیبات، به ویژه تریازول ها، با هدف قرار دادن آنزیم دمتیلاز و مهار مسیر بیوسنتز ارگوسترول در غشای سلولی قارچ ها عمل می کنند. گستره کاربرد این ترکیبات از حفاظت محصولات کشاورزی و باغبانی تا صنایع غذایی و درمان عفونت های قارچی در پزشکی گسترش یافته است. علی رغم نقش کلیدی آزول ها در امنیت غذایی، استفاده متمرکز و مکرر از آن ها منجر به بروز چالش های زیست محیطی جدی، از جمله پایداری در اکوسیستم ها و تجمع زیستی در گونه های آبزی و خشکی زی غیرهدف شده است. با این وجود، به دلیل بازدهی مطلوب و شاخص های سمیت نسبتا پایین تر نسبت به نسل های پیشین آفت کش ها، مشتقات مختلفی از این خانواده نظیر تریازول ها، پیرازول ها، ایمیدازول ها و اکسازول ها همچنان به عنوان اجزای فعال اصلی در فرمولاسیون محصولات حفاظت از گیاهان مورد تایید و استفاده قرار دارند. این نوشتار ضمن بررسی مکانیسم عمل و کاربردهای این ترکیبات، به تحلیل توازن میان کارایی کشاورزی و مخاطرات اکولوژیک آن ها می پردازد.

کلیدواژه ها:

پایداری محیطی ، تجمع زیستی ، مدیریت آفات. موجودات غیرهدف ، مهارکننده های دمتیلاز